- blad nr 7
- 2-4-2005
- auteur . Overige
- Column
PTA
Zwetend en kuchend zitten leerlingen over de papieren gebogen te graven in hun geheugen. Voor wie zenuwtrekjes spaart, is dit een uitgelezen moment. Die jongen links achterin is al aan zijn derde ballpoint begonnen van het merk dat er prat op gaat de meest gegeten ballpoint te zijn. Het meisje voor me heeft al twee maal haar potlood gelanceerd omdat ze de slingering niet in bedwang kon houden. Jammer dat de jongen die zijn been niet stil kan houden, net op een krakende stoel zit. En die knul met pijn in zijn nek, die voortdurend zit te rekken… rekt die niet precies richting blaadje van dat meisje dat zo goed in wiskunde is?
Hoewel wij vrij ontspannen voor de groep zitten, is de PTA-periode voor ons toch niet zo relaxed als het lijkt. Er moeten lokalen worden vrijgemaakt, docenten worden gevonden die kunnen surveilleren, de PTA’s dienen zich op dezelfde plaats te bevinden als de leerlingen die ze moeten maken en dan ook nog op de juiste tijd met de juiste docent erbij. Geloof mij maar dat daar heel veel bij mis kan gaan.
De meeste stress ontstaat wanneer onvoorziene gebeurtenissen plaatsgrijpen. Zo hebben we de ‘PTA met antwoordenblad’ waarbij dat niet is vermeld zodat je er pas halverwege achter komt dat die arme kinderen de halve tekening eigenlijk al cadeau hadden gekregen. Een andere vorm van stress wordt veroorzaakt door leerlingen. Wij kunnen wel zorgen dat alles op de goede tijd op de goede plaats is, maar dan bestaat nog de mogelijkheid dat de leerling er niet is! Je zou zeggen dat de kans daarop maar klein is omdat ze weten hoe belangrijk deze proeven van bekwaamheid zijn, maar… het komt voor. Om die reden wordt bij aanvang een presentielijst ingevuld en vijf minuten na aanvang wordt die door de organisatie opgehaald. Die belt de betreffende leerling op en krijgt te horen wat er aan de hand is: verslapen, vergeten, de bus gemist, wel weggegaan maar een lekke band onderweg. Omdat men tot een half uur na aanvang mag beginnen, kan een snelle leerling alsnog aanschuiven. Meestal wordt hij gniffelend ontvangen door de anderen. Soms vinden ze elkaar wel eens terecht stom.
Bij de laatste PTA-week mocht ik het genoegen smaken om te surveilleren bij een brief Frans voor het vmbo-t. In zo’n opdracht zitten gelukkig weinig antwoordbladen dan wel verwijzingen naar andere vragen, dus ik genoot van een betrekkelijke rust. En er was slechts één leerling afwezig. Op een gegeven moment keek ik eens naar buiten en daar kwam hij aangeslenterd. Van haasten was geen sprake. Ik zei hem toen hij eindelijk binnenkwam dat we ver over de helft van de tijd waren en dat het geen zin meer had om te beginnen. Hij wuifde mijn bezwaren weg met de mededeling dat hij van vorig jaar een achteneenhalf had, die altijd kon meetellen als hij nu een lager cijfer haalde, dus dat hij best nog even kon beginnen. Dat gaf me te denken. Kunnen we toch ook doen met het scholenonderzoek van Trouw? Als we dit jaar niet zo goed scoren, vallen we gewoon terug op vorig jaar.