- blad nr 7
- 2-4-2005
- auteur . Overige
- Het moment
Pijn
Onderdeel van het examen Duits was mondeling. De leerlingen mochten dat afleggen met een zelfgekozen onderwerp naast het bespreken van gelezen boeken. Een van deze jongens koos als onderwerp 'De islam'. Natuurlijk gaf ik toestemming, ik was heel nieuwsgierig wat hij zou gaan vertellen. Na een algemene inleiding kwamen we als ‘vanzelf’ op de rol van de vrouw. Hij sprak met veel respect over de rol van zijn moeder en zussen en verdedigde hiermee de koran. “Een vrouw is meer waard dan een man”, zei hij, “want zij brengt leven voort.” Het werd persoonlijker en hij vertelde dat hij en zijn zus van negentien in Nederland gebleven waren terwijl de overige familie was teruggekeerd naar Turkije. Hij wilde hier zijn toekomst opbouwen, zei hij. Ik was gewoon nieuwsgierig en vroeg waarom. Hij werd stil en zat wat voor zich uit te staren. Toen begon hij te vertellen. “Ik moet wel, ik mag niet meer terug naar mijn dorp en familie. Ik ben verstoten.” Wat bleek? Zijn zus had een Nederlandse vriend met wie ze samenwoonde. En dat had hij met zijn zestien jaar moeten verhinderen. Hij was de ‘oppas’ van haar en had dit nooit mogen laten gebeuren. Maar… hij hield van haar en vond haar vriend aardig en was van mening dat het haar keuze en haar leven was. De wetten van zijn voorouders, cultuur en tradities had hij met voeten getreden. De pijn in zijn ogen zal ik nooit meer vergeten. Hij was de weg kwijt, begreep het niet meer. Van harte hoop ik dat het goed gekomen is met hem.
Nellie Boers, Zuidwolde