blad nr 6
19-3-2005
auteur . Lachesis
Column

Huwelijksleed

De tijdelijke inwoning van Milan uit groep 8 had de jongens uit deze groep 6 ernstig ontregeld: Milan had ze allemaal onder druk gezet om geld voor hem mee te nemen. Nadat alles aan het licht was gekomen en er een stevige straf was uitgedeeld, kregen de slachtoffers de raad om thuis alles eerlijk te vertellen. De volgende dag kijkt Nick bedrukt als ik hem vraag hoe het hem vergaan was. Mijn vader lachte zich dood, vertelt hij, hij zei dat ik een grote sukkel ben en dat hij nog harder zou lachen als Milan mij nooit een cent terug zou geven. En je moeder, vraag ik verbaasd, wat zei je moeder? Nick loopt een beetje rood aan. Die is weg, zegt hij zachtjes terwijl hij kijkt of iemand hem hoort. Ze vond dat mijn vader te veel dronk, nu heeft ze een nieuwe vriend. Ze is weggegaan en wij mogen niet mee, er is geen plaats bij die nieuwe vriend.
Op een dag is Wing-Kie verdwenen. Samen met haar zusje en haar moeder. Niemand weet waar ze zijn. Het gonst van de geruchten. Haar vader komt op school en vraagt tot onze verwondering of wij iets weten. Maar natuurlijk weten wij niets. Een week lang kan niemand ons zeggen waar ze gebleven zijn. Dan meldt de politie ons dat Wing-Kie met haar moeder en zusje ergens in het land in een blijf-van-mijn-lijfhuis ondergedoken is. Wekenlang blijft haar lege tafeltje ons aanstaren. We hebben in gedachte al afscheid van haar genomen en zoeken naar mogelijkheden om haar een enveloppe met afscheidsbrieven te laten bezorgen. Dan verschijnt Wing-Kie op een dag gewoon weer op school. Alsof er niets gebeurd is. Ze praat nergens over en haar gezicht verraadt geen enkele emotie. Pas veel later komen we erachter dat ze tijdens alle gesprekken tussen haar moeder en de politie tolk is geweest. Haar moeder spreekt geen woord Nederlands. Haar frêle schouders hebben een loodzware last moeten dragen.
En dan is Lianne er nog. Haar ouders gingen onlangs na een lange en pijnlijke strijd die zich grotendeels bij het schoolhek afspeelde, uit elkaar. Als ze op een zaterdag door de stad loopt met haar moeder en broertje valt haar op dat er steeds een man in hun buurt loopt. Waar ze ook kijkt ontwaart ze die man. Ze wordt bang en blikt telkens over haar schouder om te kijken of hij er nog is. Dat blijkt het geval te zijn. Ze trekt haar moeder aan de arm, wijst en spreekt haar angst uit. Tot haar verbazing reageert haar moeder amper. Terwijl ze verder winkelen wordt Lianne steeds banger. Op het laatst smeekt ze haar moeder om iets aan hun achtervolger te doen. Dit is toch raar mam, die man loopt steeds maar in onze buurt, jammert ze. Moeder zucht diep en zegt dan tot haar dochters grote verbazing: ik had het jullie nog niet willen zeggen maar dit is Jan. We kennen elkaar van de chat. We wilden elkaar wel eens in het echt zien.
Terwijl Lianne ons in de kring haar verhaal doet, heeft ze nog steeds een onthutste blik in haar ogen. Het was niet de laatste keer dat ze deze Jan gezien had, vervolgt ze haar verhaal. Vanmorgen kwam hij plotseling uit de slaapkamer van haar moeder.