blad nr 4
19-2-2005
auteur . Overige
Column

Een levende taal

Het voorstel van de fracties van het CDA en de ChristenUnie om de Nederlandse taal vast te leggen in de Grondwet heeft nogal wat losgemaakt. Dat het gebruik van onze taal niet meer zo vanzelfsprekend is, wordt door de meeste mensen erkend. Over de vraag of het voor een bescherming van de taal nodig is deze vast te leggen in de Grondwet, verschillen de meningen. Eigenlijk vreemd. Is het niet vanzelfsprekend dat de kern van ons cultuurgoed een plaats krijgt in de Grondwet? De Grondwet is een vertaling van de gedeelde kernwaarden van onze samenleving en daar hoort onze taal bij. Een gezamenlijke taal maakt het ook mogelijk om elkaar te verstaan. Een gezamenlijke taal leidt zo tot verbondenheid en participatie. Daarom is er alle reden om de Nederlandse taal ook een levende taal te laten blijven.
De bijdrage van het onderwijs daaraan is onmisbaar. Een taal kan pas levend zijn als de taal ook vroeg en goed wordt aangeleerd. En dat is niet alleen een taak van de leraar Nederlands. Iedere leraar draagt bij aan een goed gebruik van de Nederlandse taal.
En, lukt dat? Kortgeleden werd bekend dat de kwaliteit van helft van de pabo’s onder de maat is. Een hard oordeel van de NVAO, de ‘keurmeester’ van het hoger onderwijs. Toch niet zo verrassend. Op basisscholen wordt al enkele jaren geklaagd over de dalende kwaliteit van studenten en afgestudeerden. In Trouw van 7 februari zei basisschooldirecteur Hooghiemstra: ‘Ik zie spelfouten van studenten die je in groep 7 of 8 echt niet mag maken.’ Veel kritiek richt zich dan ook op het gebrek aan basiskennis van rekenen en taal. Een extra reden om in de gehele onderwijskolom de kennis en overdracht van het Nederlands te verbeteren. Dat is voor de overheid en onderwijsinstellingen geen vrijblijvende doelstelling. Een artikel in de Grondwet brengt daar verandering in.