• blad nr 2
  • 22-1-2005
  • auteur E.. Prins 
  • Het zit in de familie

 

Els & Marianne

Vijf jaar geleden kwam Els van der Maar (28) als lerares Duits op de vmbo-afdeling van het Anna van Rijncollege in Nieuwegein. Een jaar later tipte ze haar moeder Marianne (55), van oorsprong basisschooljuf, voor een vacature voor Duits en economie. Nu staan ze, sinds november, dertien uur per week samen voor een tweede klas van het leerweg ondersteunend onderwijs (lwoo). “We kunnen veel van elkaar hebben.”

Els:“Wie haalt nou d’r moeder naar school?! Veel collega´s reageerden heel verbaasd.”
Marianne:“Ik heb er geen moment aan getwijfeld toen Els het voorstelde. Ik was er twaalf jaar uit geweest en wilde graag weer lesgeven en het liefst op een vmbo.”
Els:“Dit was een mooie kans. Ik had er helemaal geen moeite mee dat mijn moeder op dezelfde school kwam werken. Op school zijn we gewoon collega’s.”
Marianne: “En nu hele directe. Sinds dit schooljaar zijn we allebei mentor van een tweede klas lwoo-leerlingen en toen kwam het verzoek om die klassen samen te voegen.”
Els: “Nu geven we dertien uur per week samen zes vakken aan 36 leerlingen.”
Marianne: “En dat gaat eigenlijk heel goed.”
Els: “Ja, het gaat heel vanzelf. We spreken vaak kort even door wat we gaan doen en wie wat doet en soms geven we een theorieles ook samen. Dan begint de één en springt de ander bij.”
Marianne: “We hebben vaak aan een blik of een paar woorden genoeg.”
Els: “Het grote voordeel van familie is, denk ik, dat je veel makkelijker je trots opzij kan zetten. Ik kan heel makkelijk het idee loslaten dat ik degene ben die alles goed doet.”
Marianne: “Je moet elkaar volledig kunnen vertrouwen en dan helpt het dat je elkaar heel goed kent.”
Els: “We zijn allebei ook heel direct. We kunnen veel tegen elkaar zeggen zonder dat de ander gelijk gekrenkt is.”
Marianne: “Ja, we kunnen veel van elkaar hebben.”
Els: “Ik denk dat veel mensen het idee hebben dat je moeder je gaat lopen verbeteren of op je lip gaat zitten. Maar daar ben ik nooit bang voor geweest en dat is ook nooit gebeurd.”
Marianne: “Zoals ik Els nu voor de klas zie staan: ik vind het een openbaring. Fantastisch! Ik had niet verwacht dat ze dat sociale zo in zich zou hebben, want Els is heel introvert.”
Els: “Ik had het zelf ook niet verwacht. Ik was vroeger altijd heel onzeker en nerveus.”
Marianne: “Ik wist dan ook niet wat ik hoorde toen ze zei dat ze naar de lerarenopleiding wilde. Ik dacht: kind wat doe je jezelf aan.”
Els: “Die twijfel had ik zelf ook wel. Maar ik wilde ook van die onzekerheid af en toen dacht ik: dan moet ik voor de klas gaan staan. Tijdens de opleiding heb ik het af en toe ook heel zwaar gehad. Maar toen ik op het Anna van Rijncollege kwam, ging het eigenlijk gelijk goed. Toch zou ik het eerste jaar mijn moeder niet bij me in de klas hebben gewild. Daar was ik toen nog te onzeker voor. Dat is nu wel weg. Ik weet nu wat mijn kwaliteiten zijn.”
Marianne: “Els straalt heel veel rust uit. Dat is fijn, vooral ook omdat ik ze juist ongelofelijk achter de vodden kan zitten.”
Els: “Ze is veel strenger dan ik. Bij haar moet echt flink worden gewerkt. Ik ben veel relaxter. Zij is een hele pittige tante. Heel gepassioneerd in het lesgeven. Daar gaat ze meer dan honderd procent voor.”
Marianne: “Maar ondanks dat we heel verschillend zijn, hebben we eigenlijk nooit conflicten. Het enige waar we af en toe strijd over hebben, is dat Els vindt dat ik te lang doorwerk. Zij is daar veel makkelijker in.”
Els: “Ik ga er niet helemaal in op zoals mijn moeder. Ik vind het leuk werk, maar wel van half negen tot vijf uur. Daarna is de tijd voor mezelf. Jij gaat gewoon door.”
Marianne: “Lesgeven is mijn leven.”
Els: “Dat is voor mij niet zo. Ik ben natuurlijk ook van een andere generatie.”
Marianne: “Ja, dat is heel duidelijk. Wat bijvoorbeeld ook een groot verschil is, is dat ik er ontzettend veel moeite mee heb om leerlingen hun eigen werk te laten nakijken. Els is daar veel moderner in.”
Els: “Ik ben erg voor eigen verantwoordelijkheid.”
Marianne: “Ik blijf ze maar schoppen onder de kont geven.”
Els: “Maar juist het feit dat zij zo’n lesbeest is en ik het meer als mijn werk zie, houdt ons goed in evenwicht.”

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.