- blad nr 20
- 20-11-2004
- auteur E.. Prins
- Het zit in de familie
Bas & Bart
Bas: “Tot wanhoop van mijn moeder gaat het hier thuis heel vaak over onderwijs. Dat was al zo, maar sinds ik op de pabo zit, is het nog veel meer geworden.”
Bart: “Ik heb vijftien jaar voor de klas gestaan dus ik herken heel veel. Maar ik wil het hem wel allemaal zelf laten ontdekken en hem zijn eigen fouten laten maken. Dus dwing ik mezelf soms mijn mond te houden. Dat lukt steeds beter, maar het blijft moeilijk.”
Bas: “Dat kan ik beamen. Dat hebben we allebei: dat we moeilijk onze mond kunnen houden.”
Bart: “Maar hij is ook mondig genoeg om me de mond te snoeren.”
Bas: “Ook daar sluit ik me volledig bij aan.”
Bart: “Aan de andere kant staat hij heel open voor suggesties.”
Bas: “Over lesideeën hebben we vaak overleg. Pa heeft zoveel ervaring. Ik vind het vaak fijn om zijn ideeën te horen.”
Bart: “Hij gaat zijn eigen gang en als hij iets wil weten, dan vraagt hij het. Dat werkt heel goed.”
Bas: “In vier havo heb ik een week snuffelstage gelopen bij mijn vader op school en ook zelf een paar lessen gegeven. Dat vond ik hartstikke leuk. Toen dacht ik voor het eerst: misschien is dit wel iets voor mij.”
Bart: “Collega’s waren echt lyrisch over hem. ‘Jij moet voor de klas’, zeiden ze. Maar wij hebben hem nooit gepusht.”
Bas: “Dat klopt. Het is echt mijn eigen keus geweest.”
Bart: “Natuurlijk vind ik het hartstikke leuk, maar meer nog voor hem dan voor mij. Ik zie dat hij het in zich heeft. Voor de klas is hij in zijn element.”
Bas: “Het gaat me vrij makkelijk af.”
Bart: “Het zit echt in zijn bloed. Hij heeft natuurlijk overwicht en hij is heel muzikaal. Hij speelt gitaar en keyboard en kan heel goed zingen. Dat scoort bij die kids.”
Bas: “Pa vertelt altijd hele positieve dingen over mij.”
Bart: “Ik ben ook een hele trotse vader.”
Bas: “Die bewondering is wederzijds. De kinderen liepen vroeger echt met hem weg. Hij is een heel open leraar. Hij lost alles met grapjes op en weet altijd wel een spelletje. Daarin is hij voor mij echt een voorbeeld.”
Bart: “Dat is leuk om te horen. Ik vind mezelf geen heel goede onderwijzer, maar ik ben wel goed met kinderen. Ik maak makkelijk contact met kinderen. Maar die gave zie ik bij Bas ook.”
Bas: “Ik ben wel heel erg een doe-leraar. Leerlinggestuurd onderwijs. Daar heb ik heel veel mee. Laat de kinderen maar ontdekken en ervaren.”
Bart: “Op onze school zijn we daar nu ook heel erg mee bezig. Ik ben daar heel enthousiast over. Wij zijn veel te veel gewend om in te vullen wat goed is voor kinderen om in te vullen wat zij willen.”
Bas: “Hier hebben we het samen vaak over.”
Bart: “Je pikt dingen van elkaar op. We voeden elkaar.”
Bas: “Op de pabo worden we wel gestimuleerd om zelf lessen te verzinnen, maar vaak nog wel vanuit een bepaalde methode.”
Bart: “Het onderwijs gaat nog veel te veel uit van boeken en methodes. Dat is natuurlijk ook het veiligst.”
Bas: “Ik probeer dat zo min mogelijk te doen.”
Bart: “Ik zou willen dat er veel meer van die jonge gasten van de pabo komen met leuke, frisse ideeën die de boel wat opschudden.”
Bas: “Ik heb het geluk gehad dat ik steeds stage heb gelopen op scholen die daar heel erg voor open staan.”
Bart: “Ik zou hem ook wel bij ons op school willen hebben. Graag. Hij is gewoon goed: creatief, intelligent en heel gedreven.”
Bas: “Ik val nu wel eens bij pa op school in. Vrijwillig als er gaten vallen. Maar voor echt werk, dat zou ik niet willen. Als hij een collega was, was het anders. Maar als adjunct-directeur is hij toch mijn baas. Ik denk niet dat ik het prettig zou vinden om op mijn fouten gewezen te worden door een adjunct-directeur die ’s avonds als vader aan tafel zit.”
Bart: “Ja, ik kan me voorstellen dat dat niet zo wenselijk is.”
Bas: “Maar ik zeg niet nooit.”