- blad nr 19
- 6-11-2004
- auteur . Overige
- Redactioneel
Ach, ze zijn zo lief!
Je kent die verjaardagen wel. In een paar uurtjes wordt de wereld verbeterd. Iedereen met een biertje op, of meer, weet het beter dan alle politieke kopstukken bij elkaar. Eerst komt het hoofdstuk Financiën aan bod, waar belastingen een groot onderdeel van uitmaken. Als econoom doe ik er maar het zwijgen toe. Ik wil hen het plezier niet ontnemen. Bovendien vraagt ook niemand ernaar. Ze weten het zelf allemaal wel. Daarna komt Onderwijs aan de beurt. Eerst ging het steeds over de vele vakanties die wij in het onderwijs mogen genieten. Mijn zwager werkte in het bankwezen, moet je weten: drie weken per jaar had hij. Ik weet dat het gewoon de kift is, maar hij ziet altijd kans een en ander zo te verpakken, dat ik me zou moeten schamen voor mijn werk en helemaal voor mijn vakanties. Ik bleef zo verstandig me niet in de verdediging te laten drukken. Ik heb het onderwerp heel wat onaantrekkelijker kunnen maken door iedere keer bij binnenkomst te vragen: “En Jan, wanneer had jij ook alweer vakantie? Ik heb net weer een lekker weekje gehad.” Of: “De mijne komt er alweer aan”. Zo hoefde het maar vier keer, toen waren we daar vanaf.
Helaas is nu een nieuw onderwerp geboren. Discipline heet het en je kunt er nog veel meer over zeggen dan over het vorige onderwerp. Waarom brengen de scholen die kinderen geen discipline bij? Het valt me altijd op dat het woord ‘respect’ nooit gebruikt wordt. Gelukkig leggen ze wel direct de verantwoordelijkheid bij de ouders, maar ja, als zij die dan niet nemen, dan komt het onderwijs aan de beurt. Als je toch leest dat… en dan volgt het laatst in de krant verschenen onderwerp weer. Na de ‘vakantieslag’ gewonnen te hebben, stond ik weer een beetje in aanzien, maar dat brokkelt nu weer aardig af…. Ieder negatief bericht slaat weer een deuk in mijn imago als docent, alsof ik persoonlijk verantwoordelijk zou zijn voor een misstap.
In de verte zie ik vanuit mijn auto drie kinderen naast elkaar fietsen. Discipline… waar is de politie?
Ik had eens ergens gelezen dat leraren in hoog aanzien zouden moeten staan omdat ze kinderen opvoeden, de normen, waarden en cultuur overdragen op de volgende generatie. Zo blijven kennis en cultuur bewaard. Maar daar is in ieder geval met betrekking tot het vmbo niet veel van te merken.
Intussen heb ik de kinderen bereikt. Tja, ik kan er zo niet langs. Ze horen me wel aankomen, maar ze gaan toch echt niet zomaar aan de kant. Vast vmbo-leerlingen. Ik kijk eens goed. Jawel, ik ken ze. Ze komen van mijn school.
Dan stoppen ze ook nog midden op de weg. Ik toeter, maar eentje steekt zijn hand op. Nee, nee, niet alleen de middelvinger, maar zijn hele hand, zo van ‘halt’. Een van de meisjes geeft haar fiets aan de ander. Ze bukt zich en dan zie ik wat er aan de hand is. Ze jaagt heel voorzichtig een moedereend met kleintjes van de weg af, terwijl ze angstig naar mij achterom kijkt.
Tja, hier had ik zeker zestig gereden, realiseer ik me.
Als de eendjes veilig in het hoge gras van de berm zijn verdwenen, neemt ze haar fiets weer en gaan de leerlingen verder. Netjes achter elkaar zodat ik er langs kan. De jongen steekt zwaaiend zijn hand op en ik rij verder met een grijns op mijn gezicht.
Wie zal me geloven de volgende verjaardag als ik vertel dat ze toch zo lief zijn, die vmbo’ers.