- blad nr 17
- 9-10-2004
- auteur E.. Prins
- Het zit in de familie
Thijs & Jos
Thijs: “Het onderwijs is helemaal mijn eigen keus geweest. Het trok mij aan om met kinderen te werken. Maar het heeft vast een beetje meegespeeld dat mijn ouders in het onderwijs zitten. Daardoor heb je er toch wat meer contact mee.”
Jos: “We hadden elke keus goed gevonden. Als hij er maar schik in heeft. Maar ik vind het wel leuk dat hij voor het onderwijs heeft gekozen. Dat is dicht bij huis, daar weet ik iets van af. En ik heb het zelf altijd een heel leuke job gevonden.”
Thijs: “Ik heb er zeker een positief beeld over meegekregen. Pap en mam stralen echt uit dat ze veel plezier in hun werk hebben.”
Jos: “Maar je hebt ook de keerzijde gezien: dat ik een jaar met een burn-out thuis heb gezeten; dat er altijd werk ligt, ook ’s avonds, in het weekend en in de vakanties.”
Thijs: “Ik weet dat het werk niet ophoudt als je om vijf uur de school uitloopt. Maar dat vind ik niet erg.”
Jos: “Als hij me om advies zou vragen, zou ik zeker zeggen: ruim ook tijd voor jezelf in. Mij is dat nooit goed gelukt en mam ook niet. Maar dat is wel heel belangrijk.”
Thijs: “Pap en mam hebben gewoon heel veel meegemaakt in het onderwijs. Dat vind ik wel een voordeel. Ze weten hoe het is. Als ik een vraag heb, kunnen ze me tips geven.”
Jos: “Maar je vraagt nooit wat! Thijs is daar heel eigenwijs in. Hij gaat helemaal zijn eigen weg. Ook als ik vraag: Waar ben je mee bezig of kan ik je ergens mee helpen, hoor ik niets. Met ict bijvoorbeeld kan ik helpen, maar dat wil hij niet.”
Thijs: “Ik wil het allemaal eerst zelf uitproberen. Daar ben ik inderdaad heel eigenwijs in. Pas als het echt niet lukt, vraag ik of hij wil helpen.”
Jos: “Het onderwijs is iets dat we gemeenschappelijk hebben, maar we praten er eigenlijk niet veel over.”
Thijs: “Dat gaat meer tussendoor. Niet dat we er echt voor gaan zitten.”
Jos: “Daar heb jij nooit tijd voor. Ik kan me één keer herinneren, vorig jaar, in de tuin met een pilsje erbij. Dat is de enige keer dat we samen meer dan een uur over onderwijs en je studie hebben gesproken.”
Thijs: “Ik ben heel vaak pas om een uur of acht, negen thuis en dan wil ik even eten, nog wat computeren en naar bed. Dan heb ik geen zin om nog over school te praten.”
Jos: “Ik zou het wel vaker willen. Ik geef hem wel eens een interessant artikel of wijs hem op links op internet. Maar daar doet hij meestal niets mee.”
Thijs: “Dat heb ik dan niet nodig of ik heb er geen tijd voor. Ik ga pas iets bekijken, als ik het nodig heb.”
Jos: “Ik vraag ook geregeld: Laat me eens wat zien, bijvoorbeeld van ict. Misschien kan ik daar nog mijn voordeel mee doen. Maar hij heeft schijnbaar niets om te laten zien.”
Thijs: “Laatst heb ik je wel verteld over die les die ik had gehad via internet: de virtual classroom. Zoiets nieuws vertel ik dan wel. Maar verder zie ik er vaak het nut niet zo van in. Dan denk ik: daar heeft hij toch niets aan of ik vind het zelf niet interessant.”
Jos: “Terwijl ik er zo razend nieuwsgierig naar ben. Maar misschien komt die uitwisseling nog wel, als hij iets verder is.”
Thijs: “Ik ben pas drie jaar bezig. Zoveel heb ik nog niet meegemaakt. Een paar stages. Daar vertel ik wel eens iets over. Maar stage-ervaringen bespreek ik liever met mijn klasgenoten of de stagecoördinator. Pap en mam zitten natuurlijk ook in het voortgezet onderwijs.”
Jos: “Ik heb ook stage gelopen bij de kleuters.”
Thijs: “Dat weet ik. Maar als ik stage loop bij iemand die al vijftien jaar aan kleuters lesgeeft, neem ik die tips toch iets serieuzer.”
Jos: “Dat snap ik. Ach, misschien hoort dat ook wel bij een onderwijzer: dat je toch altijd tips en advies wilt geven.”