blad nr 15
11-9-2004
auteur . Overige
Column

Wat doe ik hier?

Wat doe ik hier op deze pagina? Een column schrijven natuurlijk (eens per maand). Maar hoe is dat zo gekomen? De redactie heeft me dat gevraagd, omdat ik op het vmbo werk, al 25 jaar. Ik zal er daarom wel een beetje verstand van hebben. Wat doe ik in dat vmbo? Tenslotte is een bekend gezegde: 'Een echte vent wordt geen docent'. En dat schijnen veel mannen te vinden, anders was er kortgeleden niet zo'n ophef gemaakt over te veel vrouwen voor de klas. Op mijn school werken trouwens genoeg 'mannelijke rolpatronen'.
Ik zit dus in dat vmbo om de jongens te confronteren met het 'juiste rolpatroon' en verder... een snufje idealisme. Ja, vanaf het begin, hoewel dat aanvankelijk snel de grond in werd geboord. Ik was net Don Quichot die tegen windmolens vocht en ik heb een knappe klap van die molen gehad! Maar net toen ik me begon af te vragen wat ik op zo'n school deed, kreeg ik van een nichtje dat psychotherapie bedreef, de juiste wapenrusting aangereikt. Het idealisme bloeide weer op, toen ik op een andere manier met de kids leerde om te gaan.
Na al die jaren sta ik nog steeds enthousiast voor de klas. Eerst in de vakken Nederlands en Engels en later in economie en verkooppraktijk, wat je tegenwoordig mode en commercie mag noemen. Opeens steeg mijn aanzien behoorlijk tussen 'echte' vakken als elektro, metaal en bouw. Het aantal leerlingen dat zich aanmeldde voor de afdeling ook. Omdat ik erg economisch ben (lees: gemakzuchtig) sprak het idee van Carl Rogers 'Leren in vrijheid' me erg aan: zij het leren, ik de vrijheid. Ik geloof dat leerlingen het meest leren door ervaren en door het werk zelf te doen. We kunnen nog zo hard achter ze aan zitten, maar het effect is dat ze heel bedreven worden in het ontwijken van straf en nog steeds niet leren wat wij als docenten zo belangrijk vinden. Zij werken, ik begeleid. Dat is de doelstelling.
Je kunt die kinderen best laten scharrelen. De meesten komen keurig op hun pootjes terecht. Ik kom nog geregeld oud-leerlingen tegen. Ja, ja, ik werk nog steeds op die school. Hoe ik het volhoud? Omdat ik het leuk vind. Blikken van ongeloof zijn het gevolg. Tja, hoe leg je dat uit? Ik houd van werken met kinderen. Ze zijn nog spontaan en als je dat een beetje binnen de perken weet te houden, kun je ontzettend veel lachen. Ik zou niet zonder kinderen kunnen, niet zonder mijn huidige leerlingen en niet zonder mijn oud-leerlingen. Bij de ene koop ik mijn tandpasta en bij de ander heb ik mijn auto in onderhoud. Bovendien liet ik me laatst uiterst deskundig voorlichten over de aanschaf van een digitale camera door een ex-leerling. Ik zie haar nog zitten in een bankje, vlak voor mijn neus. Eigenlijk wilde ze fotograaf worden, maar dat kon natuurlijk niet met 'deze opleiding'. Ik suggereerde haar bij een fotograaf te gaan werken in de winkel. Dan kon ze misschien nu en dan helpen in de studio. Eerst hier en daar wat aangeven, later misschien eens een fotootje maken en er zo ingroeien.
Ze is bij een fotograaf gaan werken en fotografeert inderdaad nu en dan. Ze wordt steeds beter. Ik merkte dat toen ik mijn camera kocht en misschien is het gek, maar deze leerling-in-actie was me op dat moment meer waard dan mijn hele salaris. Daar doe je het tenslotte voor!