- blad nr 14
- 28-8-2004
- auteur . Overige
- Opinie
De minister discrimineert
De minister zegt niet langer te accepteren dat er scholen zijn met een hoge concentratie achterstandsleerlingen. Volgens haar komen ze onvoldoende in aanraking met kinderen zonder achterstand, dat is slecht voor hun taalontwikkeling en het is ook slecht voor hun integratie. Beter is het dat scholen gemengd zijn, en dat wil zij bevorderen. De bestaande zwarte scholen wil zij ‘mengen’ door ze te korten op hun subsidie, zo blijkt uit de jongste gewichtenregeling. Een straf omdat deze scholen in haar ogen te veel onderwijsachterstandkinderen hebben. Ook wil zij drempels opwerpen voor nieuw op te richten scholen, die worden getoetst aan de norm van maximaal tachtig procent achterstandskinderen. Bij meer achterstandskinderen wordt de aanvraag afgewezen.
Tijdens het algemeen overleg met de vaste Kamercommissie werd al wel duidelijk dat de verhouding tachtig/twintig procent nergens op gebaseerd is, het is gewoon een ordinaire politieke keuze. Klaarblijkelijk is dit het resultaat van een koehandel tussen VVD en CDA en tussen een CDA-minister en de grondwet. Deze minister heeft in haar wijsheid bepaald dat het uithollen van artikel 23 met deze maatregelen nog door de christen-democratische beugel kan. Haar insteek is dat met deze voorwaarde de stichting van nieuwe scholen mogelijk blijft en dat scholen meer worden gemengd. Op de praktijk hoeven wij niet te wachten, nu al is duidelijk wat de uitwerking zal zijn. Denkt de minister nu echt dat zij met deze maatregel meer gemengde scholen krijgt? Sinds wanneer spreken we van gemengd als slechts twee van de tien kinderen voorsprongkinderen zijn? Met deze verhouding is de school nog steeds zwart en blijft dus een concentratieschool; men klaagt nu al op scholen waar drie van de tien kinderen een voorsprong heeft! Het levert het beoogde effect dus niet op. Bovendien krijgen de scholen, naast het onderschrijven van de grondslag van de school, er een extra ‘weigeringsgrond’ bij. Kortom: de school blijft een concentratieschool én ouders hebben minder te kiezen omdat hun kinderen, om redenen die zij zelf niet kunnen beïnvloeden, worden geweigerd.
Vrijheid
Voorts treft dit het wezen van ons onderwijsbestel: de onderwijsvrijheid. De minister zegt dat zij bezig is de grenzen van die vrijheid op te zoeken. Vrijheid is geen vrijbrief zegt ze. Kern van ons onderwijsbestel is dat ouders scholen kunnen oprichten die aansluiten op hun levensovertuiging of religie. Voor een evenwichtig en stabiel aanbod moet er voldoende belangstelling zijn voor een bepaalde richting, een andere toetsingsgrond is er niet. Met deze nieuwe maatregel, in de voorgestelde vorm, zal het praktisch onmogelijk zijn voor ouders uit Kanaleneiland in Utrecht een school te stichten die aansluit op hun levensovertuiging. Hoe moet je in vredesnaam twee jaar vóór oprichting aantonen dat de nieuw te stichten school bezocht zal worden door ten minste twintig procent kinderen zonder achterstand? En meer nog: waar haal je ze vandaan? De minister mag volhouden dat deze maatregel voor alle richtingen geldt maar iedereen weet, ook zij, dat deze maatregel met name islamitische ouders zal treffen. De theorie klinkt aardig, maar in de praktijk komt dit neer op discriminatie: weg met de vrijheid van onderwijs voor een specifieke groep Nederlandse burgers. Grenzen worden niet verlegd maar overschreden.
Onderwijs is een serieuze aangelegenheid. Dat weet deze minister als geen ander. Fouten moet je niet corrigeren met fouten. Dat riskeer je als je je laat leiden door de waan van de dag. Neem geen overhaaste maatregelen omdat het politieke klimaat dat vereist. De commissie Blok heeft aangetoond dat integratie ondanks het overheidsbeleid succesvol verloopt. Deze conclusie is onlangs nogmaals en met kracht bevestigd door SCP-onderzoek. Sinds ruim tien jaar discussiëren allochtonen onderling hoe de overheid en de waan van de dag ons belemmeren in onze emancipatie in Nederland. Wij vragen aan de minister: maak het ons niet moeilijker. Forceren is echt niet nodig en bovendien werkt dat niet. Forceren van de grondwet is al helemaal niet nodig, daar is artikel 23 te goed voor. Willen Kamer en kabinet een (politieke) bijdrage leveren aan de integratie van moslims in Nederland? Als die wens echt oprecht aanwezig is dan moeten zij af van ‘integratiestorende taal’ en het ‘opleg- en dwangintegratiebeleid’. Toon betrokkenheid en durf aan de mensen zelf te vragen hoe het komt dat zij ondanks overheidsbeleid een onderdeel zijn geworden van deze samenleving.