blad nr 11
31-5-2003
auteur . Overige
Column

De chauffeur

We naderen Saint-Étienne-sur-Usson. Over dit weggetje scheurde de schoolbus. We parkeren de auto bij de Mairie en gaan op zoek naar het schooltje van maître Lopez. Hem zullen we niet meer aantreffen want deze meester van het inmiddels wereldberoemde combinatieklasje is al met pensioen. Na enig zoeken en eerst het verkeerde huis ervoor aangezien te hebben, vinden we het schooltje toch bij de Mairie, maar aan de achterkant.
Een meisje van een jaar of zeven fietst met haar kleine broertje rondjes voor de school. Die is dicht want het is 1 mei. “Avez-vous vu le film Être et avoir?”, vraagt het meisje. We knikken en vragen of dit haar school is. Nee, ze komt uit de Lozère, maar ze heeft de film wel gezien. Mooi en grappig vond ze hem. Het kleine broertje zegt berustend: “Moi je ne l’ai pas vu. Mais c’est normal.”
Er blijkt een expositie in het plaatselijke café te zijn. De kroegbaas toont ons met trots wat er allemaal te zien is in het achterzaaltje: foto’s uit de documentaire, foto’s van de klas en maître Lopez in Cannes bij de prijsuitreiking, foto’s van het afscheid van maître Lopez, foto’s van het hele dorp drie dagen in Disneyland (getrakteerd door de filmer), krantenknipsels en een gastenboek. We zien Jojo, Marie, Axel, Nathalie en de andere kinderen. ‘Jojo ne travaille pas, mais il est très marrant’, schrijft een meisje in het gastenboek. Het dringt tot ons door wat de opnames, de blik van de filmer en later de blik van de wereld door het succes van de film betekend hebben voor het dorp. Even opgetild in de vaart der volkeren, even beseft dat zo’n ‘classe unique’ in dat ‘achterlijke’ Auvergne nog zo gek niet is en zelfs door de wereld wordt bezongen.
De cafébaas is weer terug en vraagt waar wij de film hebben gezien. “Ah, in Nederland. En vond u niet dat ik te hard reed?” We kijken hem niet-begrijpend aan. Dan duwt hij ons een foto onder de neus van de schoolbus. Ach, natuurlijk, de cafébaas blijkt de chauffeur te zijn, Jeannot. Nu praat hij honderduit. Of we dat grapje met Jojo en de vingers wel begrepen hebben, want dat bleek passerende Italianen en Duitsers toch ontgaan te zijn. Nou, dat hadden wij dus ook niet helemaal begrepen en het wordt ons enthousiast uit de doeken gedaan. Als we afscheid nemen, beseffen we dat we een kleine pelgrimstocht hebben gemaakt. Waarom ook niet.