blad nr 9
3-5-2003
auteur E.. Prins
Mijn baan

Mijn baan

Een pionier was Seyhan Turan (53) toen ze in 1972 ging werken als lerares Turks bij de stichting Buitenlandse werknemers in Vlaardingen. “Bij mijn eerste les kwam de wethouder kijken, zo bijzonder was het.” Sinds 1975 is ze lerares Turks in het basisonderwijs. Eerst op verschillende scholen, de laatste tien jaar nog alleen op de Paperclip, een openbare basisschool in Schiedam.
In al die jaren heeft Seyhan Turan het onderwijs in allochtone levende talen (oalt) drastisch zien veranderen. Kregen de Turkse leerlingen eerst nog een hele dag les in de Turkse taal en cultuur, nu is dat voor leerlingen uit de bovenbouw beperkt tot anderhalf uur. Vrijwillig en buiten schooltijd. En in de onderbouw is de tweeënhalf uur Turkse les onder schooltijd uitsluitend nog bedoeld als ondersteuning bij het volgen van de ‘gewone’ lessen.
Turan vindt het jammer dat er nog maar zo weinig tijd is voor de Turkse taal en cultuur, maar heeft ook begrip voor de verandering. “De kinderen moeten ook goed Nederlands leren.” De oalt-lessen helpen daar goed bij, is haar stellige overtuiging. Daarom vindt ze het ook zo erg dat het oalt, ook na de koerswijziging, toch altijd ter discussie is blijven staan. Met nu als mogelijke uitkomst: afschaffing. “Het is alsof ze een kind van me afpakken. We hebben zo hard gevochten om te komen waar we nu zijn. Op de meeste scholen is nu goed materiaal en zijn er goede leerkrachten die nauw samenwerken met het team. Het zou doodzonde zijn als dat zou verdwijnen.”
Seyhan Turan hoopt dat de AOb kan helpen om de politiek van dit voornemen af te houden. “Ik geloof erg in de kracht van vakbonden. Samen sta je sterker.”