blad nr 4
22-2-2003
auteur . Lachesis
Column

Professioneel

Elke dag neem ik mij voor koelbloedig en professioneel te handelen in deze tijd van doorgeschoten mondigheid. Dat is een nobel voornemen. Ik ben er dan ook heel trots op. De moeder van Mick wacht me op bij de deur. Kan ik je even spreken? Dit is geen vraag. Dit is een bevel. Ik kijk de klas in. De kinderen zitten al in de kring. Heel even dan, zeg ik. Het groepje waar Mick nu in zit bevalt me helemaal niet, ageert de moeder van Mick op een toon die mij op mijn beurt niet bevalt. Rustig blijven, gebied ik mijzelf. Ik denk na. We hebben die dag nieuwe groepen samengesteld en ook mij is het opgevallen dat het groepje waar Mick nu in zit, zich heel ongeconcentreerd en druk gedraagt. Het is wel overdreven dat de moeder van Mick hier dezelfde dag al staat maar misschien heeft ze een punt. Dus zeg ik toe dat ik het nog even aan zal zien en dat ik, als het groepje zo rumoerig blijft, de samenstelling zal veranderen. Tevreden over deze uiterst professionele reactie ga ik de klas binnen. Twee dagen later zet ik Milan, een leerling met een slechte werkhouding, tijdens de instructie en het zelfstandig werken apart van de rest van deze groep. Het gaat hierna helaas niet beter, het is tot mijn verbazing namelijk vooral Mick die een hele ontregelende uitwerking heeft op de rest van de groep. Net als ik overweeg in plaats van Milan Mick apart te schuiven, staat de moeder van Mick weer voor mijn neus. Ze valt met de deur in huis: wanneer schuif je Mick nu eens flink uit de buurt van die crimineel, eist ze op driftige toon. Ik kijk haar verbaasd aan. Wie bedoelt u? Milan natuurlijk, bijt ze me toe. Ik pieker er niet over om op zo'n manier over leerlingen te praten met ouders, antwoord ik zo koelbloedig mogelijk. Je weet best dat het een crimineel is, iedereen weet dat, reageert ze venijnig. Ik maak aanstalten om bij haar weg te lopen. Denk eraan dat ik mijn zoon niet bij die rotjongen in de buurt wil hebben, roept ze me achterna. In de klas laat ik de boel zoals het is. Per slot is zojuist gebleken dat de moeder van Mick helemaal geen punt heeft. Mick wordt echter steeds rumoeriger in de groep. Hij voelt zich de koning te rijk. Hij let amper op, kletst doorlopend, grapt met Milan, daagt hem uit. Twee dagen erna escaleert de zaak. De moeder van Mick verschijnt ten derde male op het toneel. Nu zit Mick verdorie nog steeds in de buurt van die crimineel, roept ze me al van verre tegemoet. Ik heb u de vorige keer gezegd dat ik op deze wijze niet met u praat, we hebben het hier over een kind van tien, antwoord ik. Als hij vrijdag niet bij die vuile crimineel weg is dan schuif ik zijn tafel zelf wel weg, dreigt ze. Er knapt iets in me. Weg is mijn koelbloedigheid, verdwenen alle professionaliteit. Schuif die tafel dan maar meteen met Mick en al door naar huis, antwoord ik ferm. Haar ogen staan nu net zo uitdagend als die van haar zoon. Het is een crimineel, herhaalt ze vilein. Het is een kind, antwoord ik verbeten. Dan ga ik naar de directeur, zegt ze resoluut. Ze loopt in de richting van het kamertje. Ga ook nog maar even naar de koningin, roep ik haar achterna. Verhit loop ik naar mijn klas. In de kring vraagt Mick de beurt. Hij vertelt over gistermiddag. Hij is naar het winkelcentrum geweest. Samen met Milan. Gelachen dat ze hebben! Ik spring overeind, als ik snel ben kan ik de moeder van Mick nog net vragen hoeveel oude vrouwtjes Mick en Milan samen beroofd hebben. Op het nippertje beheers ik mij.