blad nr 4
22-2-2003
auteur T. van Haperen
Column

Careerswitch

"Het sluimerde al even, maar die reclame was de doorbraak. Ken je die niet? Haastige vrouw stapt vastberaden een rumoerige klas binnen... 'Je suis Saskia Verhagen.' Vevolgens babbel, babbel, babbel, en français. Vervaarlijke adolescenten verbazen zich en dan pats:'prenez vos livres.' Het valt stil en... ze doen het. Pure magie! Dat kon ik van mijn werk als accountmanager in de ict-sector niet zeggen. Dat was fulltime reorganiseren en zorgen maken. Vandaar die careerswitch.
Ik ging eerst die bemiddelingsbureaus af, vervolgens belde ik zelf wat scholen en bij de vierde was het raak, op gesprek. Ze zagen wel iets in me en maakten gebruik van de wet Zij-instroom. Ik kreeg een assessment: praten, video en proefles. Het rapport was in mijn ogen positief. Geen enkele onvoldoende, wel vaak een kruisje tussen twijfelachtig en voldoende. Vervolgens met dat rapport naar de opleiding, om te onderhandelen over het programma. Het oordeel was keihard: geen elders verworven competenties. Ik moest het hele programma doen. Ik wees nog op de voldoende kruisjes, maar kreeg geen poot aan de grond. Terug op school was het hoofd P&O razend. Zo'n assessment kost geld, de deal is studieverkorting. School betaalt elk studiepunt tegen een commercieel tarief en houdt aan mij weinig over van de subsidie.
Na de zomer begon ik. De eerste dag werd ik voorgesteld als zij-instromer. Tijdens de lunch vroeg ongeveer elke collega naar mijn salaris. Dat schijnt een heikel punt te zijn. Op mijn rooster stonden vmbo-klassen voor in totaal 24 lessen. Vier dagen school en een voor de opleiding. De eerste week was vermoeiend; de kinderen druk, de stof makkelijk. Ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest doen. De begeleiding? Ik had een personal coach, een vakdocent en een schoolopleider. Van die coach heb ik nooit iets gehoord, maar de opleider organiseerde elke maand een bijeenkomst voor beginners, na het achtste uur. Een keer begon een vrouwelijke collega te huilen, ze voelde gebrek aan waardering. Zulke problemen waren mij vreemd, ik groeide in mijn rol. Althans zo voelde het. Na een paar maanden kwam de vakbegeleider kijken. De bespreking was prettig. Later las ik in het verslag dat mijn klassenmanagement verbetering behoeft.
En toen kwam die man van de opleiding mijn les observeren. Hij was boos. Als een leraar praat, zijn leerlingen stil. Wat ik daarvan vond? Zo'n stelling is toch niet van deze tijd? Mijn les was niet perfect, dat moet ik toegeven. Het programma Idols was net populair. Een paar meisjes zaten te R&B-en, jongens klapten ritmisch mee. Maar dat hield vanzelf op. Volgens hem stond ik buiten de klas. Bij een vechtpartij zou niemand naar mij luisteren, het was gevaarlijk. Toen knakte er iets en heb ik me ziek gemeld. Je leest het toch overal, die begeleiding is kloten."