AOb haalt het 75.000ste lid feestelijk binnen

Het 75.000ste lid van de AOb heet Ilona Dorst. Ze is 29 jaar en verdeelt haar arbeidstijd tussen de islamitische basisschool Aboe Da¹oed in Utrecht en een internaat voor tieners in Baarn. Ze werd 19 mei opgegeven door Marieke Wierema, onderwijzeres op basisschool de Triangel in Maarssen. Het duo verscheen ¹s middags in de kantine van het hoofdkantoor van de AOb. Daar was het personeel van de bond bij elkaar gekomen voor een klein feestje.
Medewerkster Nel van Rootzelaar nam om precies drie uur het opgaveformulier in ontvangst van Marieke Wierema en tikte met rappe hand de personalia van Ilona Dorst in de computer van de ledenadministratie. ³Toch wel een historisch moment voor de onderwijsvakbeweging², vond voorzitter Jacques Tichelaar in een toespraakje. ³Nog nooit is een onderwijsbond zo groot geweest. En dat terwijl de concurrentie in onze sector stevig is.² Hij doelde op de Onderwijsbonden CNV, die met ongeveer 58.000 leden een goede tweede zijn.
De AOb-voorzitter maakte van de gelegenheid gebruik om te melden dat met ingang van volgend jaar de contributie van de AOb over de hele linie voor het eerst lager zal zijn dan bij de concurrent. ³En dat telt, want jonge mensen zijn prijsbewust. Ze maken zakelijker afwegingen over het lidmaatschap van de bond dan vroeger. Daar moeten we op inspelen.²
De inschrijving van het 75.000ste lid vond plaats na een speciale actie. Toen de golf van vele honderden opgaven na de cao-acties van december en januari begon weg te ebben, stond de teller nog zo¹n 600 leden van de mijlpaal af. De afdeling promotie besloot te proberen de kloof in korte tijd te overbruggen volgens het beproefde systeem van leden werven leden en met premies als aanmoediging: een theaterbon voor de wervers en een tijdelijke korting op de contributie voor de nieuwe leden.
De benodigde 600 werden in twee maanden ingeschreven. Marieke Wierema gaat binnenkort met man en kinderen een weekend naar Parijs op kosten van de AOb en Ilona Dorst is tot het eind van het jaar gratis lid.

Meisjesdroom
Het 75.000ste AOb-lid kwam met een omweg in het onderwijs terecht. Na de havo ging ze naar de dansacademie in Amsterdam. Ze hoopte showdanseres te kunnen worden. ³Een typische meisjesdroom², zegt ze na de feestelijke inschrijving. ³Ik had als kind ritmische gymnastiek gedaan, geen balletles gehad, en toch werd ik aangenomen. Het was hard werken met je lijf. Halverwege het eerste jaar werden we gewaarschuwd dat maar de helft een kans van slagen had. Toen had ik opeens genoeg van al die fysieke inspanningen. Maar tijdens de opleiding was het onderwijs wel als aantrekkelijk alternatief onder mijn aandacht gekomen. Want als danseres niet haalbaar is, kun je balletlerares worden. Zo kwam de pabo voor mij in het vizier.²
Haar eerste baan kreeg ze op het internaat in Baarn. Er zitten kinderen van Nederlandse ouders die in het buitenland werken, maar de voorkeur geven aan het onderwijs in eigen land. Maar ook leerlingen van buitenlanders, die voor hun kroost het degelijke Nederlandse onderwijs kiezen. Dorst: ³Het gaat vaak om welvarende mensen uit bijvoorbeeld de Antillen, Saudi-Arabië of Rusland. Ze blijven zelf in hun eigen land wonen en sturen hun kinderen hierheen. Op het internaat wordt geen onderwijs gegeven. De kinderen vinden in het internaat een tweede huis en wij zijn hun plaatsvervangende ouders. Leuk werk en het betaalt behoorlijk, ook al omdat je onregelmatige werktijden hebt. Het komt voor dat ik van vrijdag tot maandagochtend op het internaat zit en dan linea recta doorga naar de school.²

Geen extreme eisen
De school is de islamitische basisschool Aboe Da¹oed in Utrecht. Dorst heeft er een halve baan als adv-invalster. Ze is een van de niet-islamitische leerkrachten, die er de kleinste groep van het personeel vormen. ³Een vriendin van me werkte er en ze vroeg me of ik wilde invallen. Toen heb ik natuurlijk wel gevraagd hoe het daar was. Het uitgangspunt van de school is dat ze binnen de islamitische levensbeschouwing de kinderen wil leren zich zo goed mogelijk aan de Nederlandse samenleving aan te passen. De ouders weten dat dat het streven is. Er worden noch aan de leerlingen, noch aan ons extreme eisen gesteld, integendeel, er is veel vrijheid. Er zitten kinderen die echt traditioneel gekleed gaan, met hoofddoek en al, maar je ziet ook spijkerpakken en leggings. Voor ons zijn de regels goed na te leven. Geen korte rokken, geen decolletés tot je navel. Maar die draag ik toch al niet. Een broek en blote armen kan wel.²
De islam is verder aanwezig in de vorm van het ochtendgebed waarmee elke dag wordt begonnen onder aanvoering van de leerkrachten. Laconiek vertelt Ilona Dorst hoe ze het sein geeft: ³Ik ken alleen de eerste zin in het Arabisch, maar de kinderen gaan vanzelf verder. Hardop, net zoals vroeger bij ons.² Problemen heeft ze er niet mee, al is ze zelf niet meer gelovig na een katholieke opvoeding. ³Verder is er natuurlijk onderwijs in de eigen taal. Voor meer specifieke dingen is er gewoon geen tijd, die passen niet in het schema. Veel kinderen zijn ook heel erg verhollandst.²
Ze zou op dezelfde manier ook op een katholieke of protestants-christelijke school kunnen werken. ³Zolang het maar niet extreem is, want daar ben ik niet van. Ze moeten niet van me vragen dat ik naar de kerk ga, dat zijn privé-zaken, die kunnen ze je niet opleggen.² Ze vindt dat ze veel van haar kinderen kan leren. ³En dat is goed, want we zullen in Nederland toch steeds meer tegenkomen van de islam. En er zijn genoeg parallellen met onze christelijke cultuur. Ze hebben ook één God, al heet die dan Allah.