• blad nr 13
  • 29-6-2002
  • auteur . Lachesis 
  • Column

 

Kees

De buurman van Patricia had er heus wel begrip voor dat de vader van Patricia ergens moest wonen. Per slot zat zo'n gevangenisstraf er eens op. Maar dat die woning nou uitgerekend aan de zijne moest grenzen, dat ging de buurman te ver. En de buurman daar weer naast ook. Goedbeschouwd wilde de hele straat hem niet terug. De woningbouwvereniging toonde zich onvermurwbaar. De man moest een kans hebben, vonden ze.
Op maandag in de kring griezelen de kinderen als Cindy de beurt vraagt, zij woont in die straat. Donderdag komt hij uit de gevangenis, vertelt ze. Aaah, jesses, getver, rillen haar klasgenootjes. Het is een hele enge man, gaat Cindy verder. Hij heeft wel drie jaar vastgezeten. Waarvoor, vraag ik. Omdat hij..., ze aarzelt even, omdat hij een pedofiel is. Aaah, jesses, getver, rillen de leerlingen. Wat ontzettend zielig voor je, verzuchten ze. Wat ontzettend zielig voor Patricia, verzuchten ze nog harder. Je zult maar zo'n vader hebben!
Patricia zit in groep 3. Haar nichtje SyriŽlla in groep 2. De volgende dag vragen de ouders van SyriŽlla een gesprek aan met de directeur. We hebben een heel groot probleem, zeggen ze. Dat kan de directeur zich gezien de situatie voorstellen en hij buigt zich meelevend naar voren. Het probleem blijkt echter van een heel andere orde te zijn: nu Kees eindelijk uit de gevangenis komt, willen ze een groot feest organiseren. Mag SyriŽlla een dagje vrij? Verbaasd hoort de directeur het verzoek aan. Verbaasd willigt hij het in.
Op de dag dat Kees vrijkomt, is zijn huis versierd en ontvangt zijn familie hem met open armen. Welkom thuis, staat er op de deur. De buurt kijkt grimmig toe. De dag na het feest komt de vader van Patricia samen met zijn vrouw hun dochter naar school brengen. Op het moment dat hij het plein betreedt, klinkt er tot verbazing van de pleindienst plotseling een luid gekrijs. De meisjes van groep 4 rennen allemaal tegelijk gillend naar hun juf. Daar-is-ie, daar-is-ie, schreeuwen ze angstig. De juf van groep 4 schaamt zich voor zoveel ophef en gebiedt haar leerlingen onmiddellijk naar binnen te gaan. Ze is van plan om ze eens goed toe te spreken. De meisjes laten zich niet maar zo tot de orde roepen. In de gang gillen ze net zo hard verder. Als ze voor de deur van hun lokaal staan, verschijnt aan het eind van de gang de vader van Patricia met zijn dochter aan de hand. De meisjes van groep 4 bedenken zich geen moment en zetten hun gekrijs nog een octaaf hoger in. Ze duwen elkaar naar voren en vallen over elkaar heen. Met moeite trekt hun juf de deur van het lokaal achter hen dicht en spreekt ze toe. Intussen stelt in groep 3 de moeder van Patricia haar man voor aan de juf. Dit is 'm nu, zegt ze trots, alsof hij na jaren op de grote vaart gezeten te hebben, eindelijk weer thuis is. Ik ben zo blij dat hij er weer is, zegt ze stralend.


De vader van Patricia is toevallig net in de week vrijgelaten dat ook de onderzoeksgegevens over de leerprestaties van zijn dochter besproken zullen worden. De ouders van Patricia komen hand in hand binnen en kijken de orthopedagoog, de interne begeleider en de leerkracht verwachtingsvol aan. De orthopedagoog heeft echter een droeve mededeling: de ontwikkeling van Patricia op het gebied van lezen, taal en schrijven gaat zo moeizaam dat het beter zou zijn als zij naar een school voor speciaal onderwijs zou gaan. Steeds als de orthopedagoog een aspect van de leerprestaties toelicht, knikt de vader enthousiast. Precies zoals ik ben, zegt hij trots. Hij kijkt zijn vrouw aan. Is het niet schat? Zijn vrouw knikt instemmend. Ja hoor! Ze heeft niets van mij. Ze heeft alles van Kees. Echt alles. Als de sociaal-emotionele ontwikkeling van Patricia ter sprake komt, maken de ouders van Patricia tegelijk een wegwerpgebaar. Het karakter van Patricia is namelijk, sinds Kees terug is, radicaal veranderd. Ze is zo gezeglijk geworden. Zo gehoorzaam. Ik hoef maar een keer iets te zeggen en ze doet het, zegt Kees. Als ik zeg 'ga je uitkleden', dan rent ze naar boven. De orthopedagoog, de interne begeleider en de leerkracht verschieten als ze dit ongelukkig gekozen voorbeeld horen tegelijk van kleur. De moeder haast zich om haar man bij te vallen. O ja, zegt ze vrolijk, ik kom er helemaal niet meer aan te pas. Als Kees haar welterusten heeft gezoend, komt ze daarna niet een keer meer haar bed uit. Nou dat was toen we nog bij oma woonden wel anders. Altijd een grote mond. Gelukkig wonen we nu weer gezellig met ons eigen gezinnetje.
De vader van Patricia heeft drie jaar vastgezeten wegens incest met zijn oudste dochter. Tijdens het gesprek vertelt hij over zijn huidige problemen. Het is niet makkelijk om weer in dat huis te wonen, zegt hij. De buurt doet erg moeilijk. Maar we laten ons niet kisten. We zetten gewoon door. De woningbouwvereniging heeft gezegd dat als het echt niet gaat ze wel een ander huis voor ons zoeken. Als het gesprek is afgelopen geeft hij iedereen een hand. Zijn vrouw biedt hem haar arm aan en gezamenlijk lopen ze het lokaal uit. De borst vooruit. De wereld tegemoet.

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.