• blad nr 13
  • 29-6-2002
  • auteur . Overige 
  • Baanbrekers

 

Dagboek van Astrid van der Ploeg

Het allerlaatste dagboek
Twee jaar opleiding en ervaring. Een leuke periode met ups en downs. Eindelijk bijna het papiertje op zak. De overstap van patroontekenaar naar het leraarschap was erg spannend. Past het vak wel bij mij? Is de opleiding niet te zwaar? Na jaren weer aan een opleiding beginnen zal wel erg wennen zijn. Werken en leren tegelijk. Juli 2000 was een vreselijk drukke maand. Het assessment, trouwen, de sleutel van een nieuwe woning, een nieuwe baan. Wat een veranderingen. Maar wel allemaal hele leuke!

De eerste dagen
Mijn eerste dag voor de klas was in de eindgroep van een school voor slechthorende kinderen. Een groep van acht leerlingen. De eerste twee weken ben ik begonnen met observeren. Daarna ben ik voor de klas 'gezet'. Daar sta je dan met je onhandige, zelfbedachte gebaren. Onbekende methoden. Wat doen we met aardrijkskunde, geschiedenis en natuuronderwijs? 'Bedenk maar wat', is daarop het antwoord. Dat is dan inderdaad ook wat je gaat doen. Stapje voor stapje raak je bekend met de kinderen. Met een grapje en een gebbetje werk je de lessen door met de kinderen. Die hebben niet eens in de gaten dat juf zich de methoden nog eigen moet maken. Iedere dag krijg je er een stukje ervaring bij als 'actrice'. En van de foutjes die ik heb gemaakt, heb ik heel veel geleerd.

De kleuters aan het begin
Ik kan mij nog heel goed het begin van dit schooljaar bij de kleuters herinneren. Wat doe je bij kleuters? Hoe werkt het met taal, rekenen en andere lesjes? Ontwikkelingsmateriaal en constructiemateriaal, wat is dat en hoe werkt het? Hoe deel je de klas in? Het is maar een klein aantal vragen van deze beginnende kleuterjuf. En dan is er ook nog een informatieavond voor nieuwe leerlingen. De bedoeling was dat de kleuterjuffen uitleg gaven over verschillende ontwikkelingsgebieden van kleuters. En ik mocht ook meedoen. Wat was ik daar blij mee. Ik had er weinig kaas van gegeten, maar mijn verhaal kwam toch redelijk duidelijk over. Ik begon het verhaal met mijn hand geklemd aan de televisiekast, waarvan ik me pas na het verhaal bewust werd. Wat was ik nerveus.

Examen 1
Woensdag 22 mei heb ik mijn veldexamen gedaan. Ik was erg tevreden en dacht bij mezelf: dit neemt niemand me meer af. Na het schrijven van mijn reflectie had ik een evaluatie met de veldexaminator. Ik kreeg de wind van voren. Ik heb geleerd kinderen - sowieso alle mensen - altijd positief te benaderen. Vooral in het onderwijs heel belangrijk. Er zijn blijkbaar mensen die hier anders over denken, of van nature een negatieve instelling hebben. Tijdens het gesprek werd ik overspoeld met negatieve punten en vroeg mijzelf af of er nog iets goed was gegaan tijdens het veldexamen. Als deze manier van lesgeven niet goed is, hoe moet het dan? Aan het eind van het gesprek kreeg ik te horen dat ik toch het examen had gehaald. Ik heb me in tijden niet zo rot gevoeld.

De kleuters nu
Er zijn in de loop van het jaar zoveel vragen beantwoord. Ik vind het heerlijk bij de kleuters. De vrolijkheid, de verschillende karaktertjes, hun spontaniteit, noem maar op. Ik heb veel geleerd aan maar ook van de kleuters. En nu aan het eind van het schooljaar heb ik het gevoel dat het echt gaat zoals het hoort. Er is een aantal punten waaraan ik het komende jaar verder wil werken, zoals de leerlingen nog meer stimuleren tot een betere samenwerking, meer ruimte creëren voor de inbreng van de kleuters en meer ingaan op hun vragen.

Examen 2
Daar ga ik weer. Vol goede moed het tweede veldexamen in. Na de ervaring van de vorige keer houd ik mezelf voor dat ik het goed kan. Deze keer laat ik mij niet de grond in praten. Aan het begin van de ochtend maak ik kennis met de veldexaminator. Ik merk al snel dat deze persoon een totaal andere instelling heeft dan de vorige examinator. Dit geeft mij een goed gevoel. Afgelopen week is besloten dat Waltraud, mijn begeleidster, in de klas aanwezig is tijdens het examen. Het verliep prima. De veldexaminator was zeer positief en keek op van de vorige beoordeling. Natuurlijk zijn er altijd puntjes die bijgeschaafd moeten worden. Allemaal waren we tevreden. Mijn dag kon niet meer stuk!
Nu het portfolio en het bekwaamheidsonderzoek nog en dan eindelijk... het papiertje waar het allemaal om draait en hopelijk nog jaren genieten van het vak LEERKRACHT!

Astrid van der Ploeg en Marjolijn van Son deden mee aan het tweejarige Amsterdamse project voor zij-instromers. Een stoomcursus van een maand en dan voor de klas. Bovendien een dag per week naar de pabo. Om de beurt hielden zij voor Het Onderwijsblad een dagboek bij. Dit is de afsluitende bijdrage van Astrid van der Ploeg. In HOb 12 stond het laatste dagboek van Marjolijn van Son.

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.