blad nr 5
11-3-2000
auteur . Overige
Redactioneel

Integraal personeelsbeleid

Personeelsbeleid was tot voor kort een non-item in het Nederlandse onderwijs. Onderwijspersoneel werd in een centraal geregeld systeem geplaatst en ging aan het werk.
Wie geluk had rolde automatisch door naar vervroegde uittreding en pensioen; tijdens de loopbaan werk zoeken en vinden buiten het onderwijs was meer uitzondering dan regel. Wie pech had, werd wederom via een centraal aangestuurd systeem gedeeltelijk of geheel afgekeurd.
Professionele bemoeienis met onderwijspersoneel door directe en indirecte superieuren directie, bestuur is bij dat alles nimmer aan de orde geweest: geen begeleiding van startende personeelsleden, geen loopbaanbegeleiding, geen preventieve maatregelen om problemen te voorkomen, geen actieve begeleiding in geval van uitval, ziekte, geen activiteiten ten behoeve van oudere personeelsleden die nog een paar jaar voor de boeg hadden.
Een keerpunt is in zicht: in het kielzog van de deregulering ontstaan allerlei plannen om binnen de scholen actief personeelsbeleid een essentiële functie te geven. De autonome professionals mogen zich verheugen in de plotselinge overweldigende belangstelling van oude en nieuwe actoren: besturen, directies, inspectie, ouders, talloze perifere instanties.
Hoogste tijd om aandacht te besteden aan de herschikking van de posities: wat gaat de fundamentele verandering van het personeelssysteem betekenen voor de werknemers in de instellingen?
Tijdens het themacongres van Avmo en Abo zal het spanningsveld tussen werkgevers en werknemers bij de invoering van integraal personeelsbeleid centraal staan. Dat het personeelsbeleid op de schop moet, is voor iedereen duidelijk maar partijen hebben verschillende ideeën over hun verantwoordelijkheden: het scherpst komt dat tot uitdrukking in discussies rond prestatie-, competentie- en ontwikkelingsbeloning.