- blad nr 5
- 11-3-2000
- auteur . Overige
- Redactioneel
Doodgoed¹ brengt publiek in de war
Doodgoed is geschreven vanuit mijn eigen fascinatie voor de relatie tussen geloof en gewelddadig gedrag. Vragen waar ik zelf al een tijdje mee rondliep, kon ik hierin kwijt. Het begon met een artikeltje in de krant dat ik dacht: Ja, hier moet ik iets mee doen¹. Toen heeft het nog wel een jaar geduurd voordat ik echt begon met schrijven.²
Kees van der Zwaard komt zelf uit een christelijk gezin. Het geloof is hem met de paplepel ingegoten. ³Ik heb nooit het gevoel gehad dat het me werd opgedrongen. Ik vond het juist interessant.²
Van 1990 tot 1997 werkte hij als hervormd predikant. ³Ik pakte van het begin af aan dingen anders aan. Ik schreef en zong zelf liederen en maakte een musical voor kinderen. Op een gegeven moment kwam er een man naar me toe die zei dat ik eens een programma voor mezelf moest gaan schrijven. Zo is het balletje gaan rollen.²
In 1995 speelde hij in het kleinkunstprogramma Het Kyrie van een stekelvarken. Hiervoor ontving hij in 1996 de cultuurprijs van de gemeente Geldermalsen. In 1997 zegt hij zijn baan als predikant op en stort zich volledig op het theater. ³Het schrijven en spelen namen zoveel tijd in beslag dat ik mijn werk er niet meer naast kon doen.²
Niet lang daarna voltooit hij Job, een man uit het land Utz. Nu is er dan Doodgoed. Religie, verraad, verdraagzaamheid zijn de thema¹s die in deze monoloog centraal staan. Het is een confronterende voorstelling over de waanzin van de huidige maatschappij.
De hoofdpersoon vraagt zich voortdurend af waarom bepaalde gebeurtenissen plaatsvinden. Door terug te gaan naar zijn eigen schooltijd en zijn kennis van het geloof probeert hij antwoord te krijgen op zijn vragen. Hij schetst het beeld van een te lieve lerares die alleen het goede in de wereld ziet en iedereen alles vergeeft.
Dat er kritiek zou komen vanuit de christelijke achterban verbaast hem niet. ³Tijdens het schrijven wist ik dat al. De vraag of geloof met agressie samenhangt is nu eenmaal geen leuke vraag voor christenen. Maar je kunt naar mijn idee niet om die vraag heen. Je hoeft de televisie maar aan te zetten en je wordt ermee overspoeld. Kosovo, Tsetsjenië, noem maar op.²
Doodgoed is voor hemzelf ook een les. ³Ik kijk ook naar mijn eigen agressie: waar liggen mijn grenzen? Theater is dan de ideale plek om daarachter te komen. Je kunt je aan het publiek spiegelen.²
De verschillende verhaallijnen komen aan het eind samen in een verrassende climax. ³Ik maak wel mee dat het publiek na de voorstelling in de war is. Sommige mensen blijven minutenlang verdoofd in hun stoel zitten. Een man schreef me na het zien van de voorstelling een brief. Hij omschreef Doodgoed als een voorstelling die doorgaat nadat de gordijnen gesloten zijn¹. Dat vond ik wel heel mooi.²
Op 14 april brengt Kees van der Zwaard zijn voorstelling tijdens het CVHO-congres in Het Oude Tolhuys in Utrecht. De voorstelling begint om 13.30 uur. Zie voor aanmelding de bon op de pagina hiernaast.