blad nr 10
18-5-2002
auteur . Lachesis
Column

Allervriendelijkst

Tijdens de gymles wordt de leerlingen gevraagd tweetallen te vormen. Mare blijft over. Dat is opmerkelijk. Mare blijft nooit over. Iedereen overkomt dat vroeg of laat een keer. Mare niet. Mare beschikt over middelpuntvliedende kracht. Althans tot nu. Ze loopt naar de bank en gaat zitten. Haar gezichtsuitdrukking verraadt geen enkele emotie. De juf kijkt naar de andere meisjes. Meestal, nee eigenlijk altijd, schiet er nu een aantal van hen vol mededogen te hulp: ‘Ah, kom maar bij ons. Dan doen we het wel omstebeurt. Dat vindt de juf wel goed.’ Dit keer niet. Er gebeurt niets. Alle meisjes kijken ongeïnteresseerd dan wel uitdrukkingsloos naar de juf. Ze wachten op de volgende instructie. De juf aarzelt. Eh... misschien kun je met Tessa en Mascha meedoen, vraagt ze aan Mare. Tessa en Mascha klemmen hun kaken op elkaar. Mare kijkt niet een keer in hun richting. Nee, dat hoeft niet, antwoordt ze rustig. De juf kijkt niet begrijpend naar de andere meisjes. Iemand anders dan? Alle meisjes klemmen nu hun kaken op elkaar. Vanaf de bank klinkt een heldere vastbesloten stem: “Het is niet erg. Ik wacht wel.”
Als de les is afgelopen neemt de juf Mare even apart. Is er iets. Iets waarbij ik helpen kan? Mare kijkt haar aan. Welzeker is er iets. Maar het is echt niet nodig dat de juf haar helpt. Ook de andere meisjes laten zich niet uit de tent lokken. Ja er is iets. Maar hulp hebben ze niet nodig. In de klas worden er op haast onmerkbare wijze briefjes doorgegeven. Schermutselingen vinden slechts in de uiterste hoek van het plein plaats. De dames moeten er kennelijk niet aan denken dat hun juffen het licht aan zullen doen in deze o zo prettige duisternis. Logica, recht, empathie, er zijn periodes in het leven van doorsnee tienjarige meisjes dat ze heel goed buiten deze waarden denken te kunnen. Zolang er geen slachtoffers vallen en het werk in de klas nog goed gemaakt wordt, lijkt het ons verstandiger de zaak maar op zijn beloop te laten en een beter moment af te wachten. Er wordt nog te veel lol beleefd aan al dat gedoe. Want gedoe is het. Toch zijn we natuurlijk wel heel nieuwsgierig. Op de contactavond werpen de ouders van Mare licht op de zaak. De meisjes in deze klas hebben kennelijk de tijd rijp geacht om Mare beentje te lichten. Haar haan had nu wel lang genoeg koning gekraaid. Het was als volgt gegaan: er was een plan ontstaan om met alle meiden uit de klas naar de film van Britney Spears te gaan. Mare zou het regelen. Mare kan zulke dingen als geen ander en binnen de kortste tijd was alles in orde. De kaartjes waren gereserveerd, het vervoer geregeld. Alleen zegde plotseling het ene na het andere meisje af. Verbijsterd had Mare de zaak afgeblazen. Ze was niet bij de pakken neer gaan zitten en had de week daarna na lang aandringen één meisje en drie jongens bereid gevonden om haar te vergezellen naar deze film. Weer had zij de voorbereidingen voor haar rekening genomen. De kaartjes waren gereserveerd, het vervoer geregeld. Ook hier ging het weer op mysterieuze wijze mis. Alle jongens zegden plotseling de afspraak af. Opnieuw zag Mare zich genoodzaakt de zaak af te blazen. Ten langen leste besloot ze dan maar alleen met Cindy naar de film te gaan. Toen Cindy en Mare de bioscoopzaal binnenliepen, had er een luid gejoel achter uit de zaal geklonken. Mare en Cindy keken omhoog en zagen zeker zo’n tien kinderen uit deze klas zitten. Vrijwel het grootste deel bestond uit kinderen die eerst met Mare mee zouden gaan. Mare en Cindy aarzelden niet, keurden hun klasgenootjes geen blik waardig en nestelden zich ergens midden in de zaal.

Na een tijdje voegden zich twee meisjes uit groep 8 bij hen. Zussen van een tweetal voormalige vriendinnetjes van Mare. Of deze meisjes nou te doen hadden met Mare en Cindy of het snode plan hadden opgevat om deze onverkwikkelijke gebeurtenissen met wat onheuse belangstelling te voeden, vermeldt de geschiedenis niet. Feit is wel dat ze op luidruchtige wijze aan het vijandelijke kamp achterin lieten blijken hoe leuk ze het hadden met hun vieren. De tegenpartij liet dit niet op zich zitten en vestigde zich en masse in de rij voor de vier dames. Het was vanaf dat moment niet meer mogelijk voor Mare, Cindy en hun twee nieuwe vriendinnen om nog maar een blik op het scherm te werpen. Het had ze niets uitgemaakt, vertelden de ouders van Mare. Ze waren rustig doorgegaan met hun gezellige activiteiten. Verbaasd horen we het verhaal aan. Dan vragen we aan de ouders van Mare of het misschien tijd wordt om in te grijpen. Grijnzend kijken ze ons aan. O, nee hoor, zeggen ze, Mare lijkt er in het geheel niet onder te lijden. Per slot moeten we niet vergeten dat Mare zelf een behoorlijke ‘bitch’ is. Toch? De ouders van Mare kijken elkaar grinnikend aan. Alles wat hun dochter nu overkomt, vervolgen ze, heeft ze zelf in het verleden al eens een ander aangedaan. Ze kent het klappen van de zweep. Voor slachtofferschap is ze niet in de wieg gelegd. Ze overleeft het wel, vatten de ouders van Mare hun verhaal samen. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat ze geen stand zal houden. Ook hier beleeft ze lol aan. Ik heb vrienden genoeg, had Mare tegen haar ouders gezegd. En als ik ze niet meer heb dan maak ik wel weer nieuwe.
De volgende dag kijken de meisjes mij in de kring allervriendelijkst aan. Ze kijken altijd zo. Het zijn allervriendelijkste meisjes. Nooit wat mee te doen. Nooit.