blad nr 10
18-5-2002
auteur G. van der Mee
Redactioneel

Zij van de Roeskestraat

"Op de een of andere manier is het imago erin geslopen dat er een hoop overhead zou zijn, maar ik constateer juist dat er een heleboel lagen tussenuit gehaald zijn." Ankie Verlaan, voorzitter van het college van bestuur van Roc Amsterdam kent het verschijnsel wel dat er door de mensen van de werkvloer gesproken wordt over 'zij van de Roeskestraat', de plek waar het bestuur en de administratie van het regionale opleidingencentrum in Amsterdam gehuisvest is. Het roc telt maar liefst 40.000 leerlingen, met een overhead van 125 medewerkers. Volgens Verlaan vergeten mensen wat er in twintig jaar tijd allemaal veranderd is. "Toen ik nog ambtenaar was in Zoetermeer werd alles vandaar uit geregeld, tot aan de hoeveelheid volleyballen met en zonder noppen toe.
Iedere school had een directeur en twee adjuncten, verder werd alles aan de gemeente of het rijk over gelaten. Tenslotte wilde iedereen onder dat juk uit, dan moeten wij wel het personeel hebben om al die taken uit te voeren. Docenten zien die overhead groeien, maar denken niet meer aan het verleden."
Overigens heeft Verlaan niet het idee dat het personeel in Zoetermeer en bij de gemeente nu navenant geslonken is, de dienst Jeugd en Welzijn in Amsterdam is juist uitgebreid.
Verlaan denkt dat veel ontevredenheid voortkomt uit de veel moeilijker werkomstandigheden. "In de jaren zestig was er nog geld, de klassen waren kleiner met allemaal keurige, gehoorzame, witte kinderen. Na de verschrikkelijke golf van bezuinigingen zijn de klassen niet alleen veel groter geworden, maar ook de leerlingen brengen meer problemen met zich mee. Dat geeft een gevoel van hulpeloosheid en dan roepen ze al snel 'het zit in de overhead'." Managers zouden volgens haar wel wat meer inzicht moeten geven in het werk dat ze doen. "De afstand is zeker groter geworden. Je bent veel meer dan vroeger bezig met externe zaken, andere directies, werkmaatschappijen. Toch moet je ook bezig zijn met de werkproblematiek. Ik probeer dat wel door iedereen aan te moedigen mij te mailen wanneer er iets is." "Wij zijn ook begonnen met veel verantwoordelijkheden over te dragen aan de teams. Ze hebben hun eigen budget en een klein team voor de facilitering. De reacties zijn heel verschillend, sommigen vinden het heerlijk, anderen hebben er moeite mee."
Verlaan wil ook nog wel wat andere sprookjes de wereld uit helpen. "Toen de Wet Educatie Beroepsonderwijs tot stand kwam, nog onder Ritzen, was er zo'n idee dat er een echt college van bestuur zou komen, bestuurders op het pluche. Vergeet het maar, wij zijn allemaal managers. En als ik iemand als Fortuyn over managers hoor, zou je niet denken dat wij ons het rambam werken. We krijgen ook echt niet zo goed betaald dat wij ons de sportwagen kunnen veroorloven waar hij in rijdt!"

Ondergeschoven kindje
"Wij voelen ons een ondergeschoven kindje", is de directe reactie van Gerard Tuin op de vraag wat hij vindt van het management van Roc Amsterdam. Hij is docent natuurkunde op de Joke Smitschool die volwassenenonderwijs voor mavo, havo en vwo (vavo) geeft. "Tegenwoordig heten wij werkmaatschappij, daarvóór was het 'unit'. Het ene na het andere plan komt er over ons heen. Er is sprake van steeds meer overhead, vijftien procent van het budget soupeert het kleine hoogwaardige apparaat op, terwijl ik het gevoel heb dat ik steeds meer leerlingen in de klas krijg." Volgens Tuin ziet het college van bestuur het volwassenenonderwijs niet zo zitten. "Tegenwoordig zijn er allemaal korte cursussen in het beroepsonderwijs. Dat komt natuurlijk niet overeen met ons profiel. Op onze school is de bevolking helemaal gewijzigd de afgelopen jaren, het is niet langer zomaar een cursusje Frans. We hebben veel allochtone jongeren die zo hun problemen met zich meebrengen. De gemeente Amsterdam heeft altijd wel een willig oor gehad voor onze problemen, maar van ons eigen bestuur heb ik die indruk niet."