• blad nr 9
  • 4-5-2002
  • auteur . Overige 
  • Dossier

 

Reisvergoeding

Drie kilometer scheelt het. Volgens de bve-docenten Van G., A., en L. heeft hun school hen tekortgedaan in de berekening van hun reisafstand en dus in de vergoeding die zij hiervoor krijgen. Want van school naar huis moet niet de twintig kilometer zijn zoals de school heeft uitgerekend, maar 22.8 km in het geval van Van G. en 23 bij A. en L.
Oorzaak van het verschil van mening komt onder andere door de manier van rekenen. Bereken je de afstand nou van 'deur tot deur' of ga je uit van 'gemeentegrens naar gemeentegrens'? De school heeft de routeplanner Route 66 gebruikt die van de gemeentegrenzen uitgaat. Fout, vinden de collega's en hebben er een stapel andere routeplanners bij gepakt. Zo kwamen de Shell Routeplanner, de ALH Routeplanner en de Routeplanner Benelux uit de kast en die werken met adressen.
Van G., A. en L. komen er met de school niet uit en leggen daarom samen met de AOb hun drie-kilometer-strijd voor aan de commissie voor geschillen van het confessioneel beroepsonderwijs en volwasseneneducatie.
De school heeft vier jaar geleden een eigen reiskostenregeling vastgesteld op basis van de cao-bve. Een onderdeel uit die regeling luidt: 'de afstand wordt uitgedrukt in een aantal zones. Een zone komt overeen met vier kilometer.' De stelling van de collega's is dat een nieuwe zone begint zodra de vier km is overschreden. Maar, brengt de school daar tegenin, dat kan alleen juist zijn als gerekend zou worden met het begrip 'zone' van het Openbaar Vervoer Nederland. En bij het berekenen van de reisafstand van haar werknemers heeft de school nu juist niet de vaste zonegebieden van het openbaar vervoer aangehouden. En merkt daarbij fijntjes op dat of je nou rekent met routeplanners of met de zones van het openbaar vervoer: het maakt voor de drie collega's uiteindelijk niets uit. Want beiden komen neer op een reisafstand van drie zones voor zowel Van G., A. als L.
Maar het drietal is nog niet klaar met de school. Want volgens de school moet het aantal zones vervolgens worden vastgesteld door de reisafstand in kilometers te delen door vier en de uitkomst rekenkundig af te ronden (vanaf 0,5 naar boven). Dit afronden is een inperking van de regeling, vinden de docenten. Bovendien is de exacte regeling niet aan hen bekend gemaakt en kan dus niet gebruikt worden.
De commissie oordeelt anders. Een rekenkundige afronding is redelijk, de school heeft de cao goed gelezen bij het maken van de regeling want daarin staat dat het mag.
Tijdens de zitting blijkt dat de school en Van G., A en L., minder ver van elkaar afstaan dat gedacht. Ze komen overeen om uit te gaan van de afstand woning tot werkplaats en niet van gemeente tot gemeente. Wat die afstand nou precies is, moet worden bepaald met behulp van een 'adequaat objectief instrument', oordeelt de commissie. En of dat nou de Shell- of toch liever de ANWB-routeplanner wordt, dat mag de school zelf weten.
Niet alle overwegingen die de commissie tot haar oordeel hebben gebracht zijn juist, volgens de AOb. Want zelfs volgens de meest ongunstige routeplanner zouden de docenten voor meer vergoeding in aanmerking kunnen komen. De bond overweegt om de zaak bij de kantonrechter aan te kaarten.

Dit bericht delen:

© 2026 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.