- blad nr 1
- 1-2-2025
- auteur L. Douma
- Commentaar
Onaantrekkelijke liefdespartners
Deze reclames vervullen mij met ongemak. Wat voor gevoel geven ze luisteraars die ‘laagopgeleid’ zijn of ‘theoretisch geschoold’? Dat is iets waar schrijver, programmamaker én mbo-docent Karim Amghar zich in dit nummer boos over maakt. ‘Opleidingsniveau is de nieuwe verzuiling’, zegt hij op pagina 12. ‘Mbo’ers werden tot voor kort deelnemers genoemd in plaats van studenten (..). Er zijn aparte datingapps voor hoger opgeleiden en zelfs aparte verzekeringen. Dat zou wat mij betreft echt verboden moeten worden.’ Volgens Amghar zijn dit soort boodschappen funest voor het zelfvertrouwen van mbo’ers. Met demotivatie en zelfs schooluitval tot gevolg. Terwijl de samenleving juist staat te springen om mbo’ers. We willen kennelijk graag dat ze er zijn, maar niet dat we ze zijn. Dit mechanisme maakt bijvoorbeeld ook dat de 12-jarige Babs die in het artikel op pagina 48 wordt opgevoerd, burn-out raakt. Haar moeder wil dolgraag dat ze naar het vwo gaat, Babs studeert zich de blubber, maar haar cijfers zijn niet hoog genoeg. Babs voert de druk dusdanig op dat ze instort. Een 12-jarig meisje.
Het wordt tijd dat we ouders, docenten, de hele samenleving kinderen stimuleren ‘het beste’ uit zichzelf te halen. En dat we ‘het beste’ niet langer definiëren als ‘hoogste’ of ‘meest theoretische’ want ook in die terminologie zit bij mij veel ongemak. ‘Laag-hoog’ benadrukt een hiërarchie die is ontaard in een tweedeling tussen hoog- en laagopgeleiden. En ‘theoretisch-praktisch’ maskeert niet alleen wat we eigenlijk bedoelen, maar klopt ook nog eens niet. Hoe theoretisch is bijvoorbeeld een universitaire opleiding tot tandarts?
Mbo-studenten die waardering zoeken, schieten niet veel op met een semantische discussie. Ze zijn er wel bij gebaat niet te worden weggezet als verkeersduivel of onaantrekkelijke liefdespartner.