- blad nr 6
- 1-6-2024
- auteur K. de Weert
- Geld telt
Dromen van wat hopelijk weer gaat komen
Huishoudboekje
Netto maandinkomsten
Salaris € 1896
TOTAAL € 1896
Maandlasten
Hypotheek € 315
Gas, elektra, water € 120
Belasting WOZ € 83
Verzekeringen € 100
Ziektekosten € 300
Auto (zonder benzine) € 173
Internet, tv, telefoon € 65
AOb-lidmaatschap € 12
Zeilvereniging € 25
Boodschappen € 300
Vakantiehuis € 65
Overige (o.a. benzine) € 50
Sparen € 150
TOTAAL € 1758
Laatste grote uitgave: € 6000 voor een omgebouwde bestelauto
{klokjes}
Douchen is vermoeiend
9:00
Opstaan, aankleden en ontbijten kosten Maryse al veel energie. Daarna gaat ze liggend rusten.
11:00
“Ik doe een kleine huishoudelijke taak van maximaal 15 minuten of heb een medische afspraak. Samen met de ergotherapeut is een dagritme opgesteld om te proberen mijn accu weer op te laden. Na 45 minuten ‘op’ ga ik steeds 20 tot 30 minuten liggen.”
13:00
Voor haar ziekte lunchte Maryse gezellig met haar kunst-collega’s in de docentenkamer. “Nu volg ik ze op Insta of Facebook. Soms leuk, maar het is ook wel confronterend.”
15:00
“Mijn middag bestaat uit korte, lichte activiteiten van maximaal 15 minuten. Ik speel een liedje op de piano of viool, lees een paar bladzijden, doe een klein ommetje of knutsel wat.”
18:00
“Ik ga koken en eten, afgewisseld met rustmomenten.”
20:00
Douchen en tandenpoetsen is voor Maryse vermoeiend, dus dat doet ze vaak rond acht uur al. “Ik sluit de dag af met een serie en ga om half elf slapen.”
MARYSE: “Tien jaar geleden had ik een najaarsvirus dat niet over ging. Negen maanden lang kreeg ik koorts bij inspanning, als ik bijvoorbeeld een ommetje liep. De koorts ging gelukkig over, maar ik bleef chronisch vermoeid en heb toen mijn aanstelling verlaagd naar 0,52 fte. Helaas wist ik niet dat gedeeltelijk afkeuren een optie was.
Sindsdien heb ik vijf keer een vergelijkbaar postviraal syndroom gehad. In 2021 lag mijn vriend aan de zuurstof met corona. Hij was na een maand weer beter, maar ik heb sindsdien long covid, wat ook een soort postviraal syndroom is. Ik heb nog geprobeerd te werken, maar na twee of drie muzieklessen geven, was ik helemaal op. Ik heb zelfs een kleine bestelauto gekocht die mijn vriend ombouwde tot eenpersoons camper, waarin ik tussen de lessen door op bed kon rusten. Mijn ‘corona-karretje’. Helaas heb ik daar weinig gebruik van gemaakt, want het ging steeds slechter.”
Heel erg krap
“Inmiddels lukt werken helemaal niet meer. Ik kan maximaal 45 minuten op blijven en moet dan weer liggen. Van traplopen word ik misselijk, duizelig en mijn spieren verzuren compleet. Soms lukt kaas schaven niet eens. Sinds anderhalf jaar zit ik daarom officieel in de ziektewet, in afwachting van de wia-keuring.
Nu krijg ik nog 70 procent van mijn salaris. Daarvan kan ik net rondkomen. Ik ging van ruim 2200 euro naar 1700 euro per maand. Met alle vaste lasten eraf had ik slechts honderd euro per week voor eten, reiskosten, kleding et cetera. Ik weet sindsdien precies hoeveel alles kost. Een kopje koffie drinken op school kost 13 euro aan benzine. Dat is veel als je maar honderd euro hebt. Dankzij de cao-onderhandelingen krijg ik nu iets meer geld per maand, maar het blijft krap.
Als ik niet volledig afgekeurd word, dan ga ik er financieel nog meer op achteruit. Ook al zegt mijn ergotherapeut dat ik volledig afgekeurd moet worden, toch ben ik heel bang dat dit niet gebeurt, want dan wordt het heel erg krap. Ik ben gelukkig wel zuinig opgevoed, droeg altijd al tweedehands kleding en ging al bijna nooit uit eten.”
Met beide benen op de grond
Ik woon alleen in een pakhuisje van 40 vierkante meter in het centrum van Leiden. Dit heb ik een paar jaar na mijn scheiding voor mezelf gekocht, in 2014. Met mijn huidige vriend Arjan heb ik een latrelatie, want ik ben erg op mezelf. Hij is een vrije geest, super creatief en handig. Momenteel werkt hij door het hele land als klusser en overnacht in zijn camper. Hij heeft veel minder geld dan ik, maar maakt zich nooit zorgen over geld. Ik krijg stress als ik nog maar 50 euro op de bank heb staan. Hij niet. Dat zet mij soms wel weer met beide benen op de grond.
Arjan heeft zijn eigen vakantiehuisje in Frankrijk dat hij opknapt. Vlak voordat ik ziek werd, heb ik voor 15 duizend euro daar vlakbij een klein vakantiehuisje voor mezelf gekocht dat minimaal zestig jaar leeg stond. Het bestaat uit alleen vier muren en een dak, geen electra of toilet. Arjan en ik wilden beide huisjes samen opknappen, maar nu ik niks meer kan, betaal ik hem uit mijn bouwdepot. Klussen is tenslotte zijn werk en hij doet al zoveel voor mij. Als ik het financieel niet meer red na mijn wia-keuring, is het een geruststellende gedachte dat ik altijd nog naar mijn bouwval in Frankrijk kan gaan.”
School voelde als familie
Sinds ik long covid heb, ziet mijn leven er compleet anders uit. Voorheen ging ik elke week op bezoek bij vrienden door het hele land. Ik speelde in een straatorkest, ging in veel vakanties met een collega-vriendin op stedentrip, schaatsen in Zweden of zeilen. Ik was gek op mijn werk en genoot van de mooie open gesprekken die ik in de les met mijn leerlingen had. Dat mis ik heel erg. Ik werkte er ruim 25 jaar, heb er zelf de havo gedaan en de school voelde als familie.
Nu komt er maandelijks iemand kort op bezoek en dan ben ik al weer op. Mijn vriend is er elk weekend en doet dan huishoudelijke taken, zodat ik energie heb om gezellig met hem te kletsen op de bank. Gelukkig ben ik vrolijk van aard. We worden al blij als het lukt om 5 minuten samen Klezmer muziek te spelen. Ik op de viool, hij op de trekzak. In de vele uren die ik op bed lig te rusten, droom ik van wat hopelijk ooit weer gaat komen.”