blad nr 5
1-5-2024
auteur L. Rötgers
Column

‘Is dit mijn nieuwe school?’, vroeg mijn zoontje zich hardop af

Het was een zonnige, hete dag, ergens in de bergen van Calabrië, een arme streek in het zuiden van Italië. We liepen er wat verlaten rond, tot mijn zoontje Simon een speeltuin zag. Amper was hij een keer van de glijbaan gegleden, of er opende zich in een aanpalend gebouwtje een deur, waaruit een groepje gillende kinderen tevoorschijn kwam, gevolgd door twee vriendelijke dames, die de juffen van het spul bleken te zijn.
Het speeltuintje bleek onderdeel van de plaatselijke basisschool en wij wilden ons al verontschuldigend uit de voeten maken, toen de kinderen Simon betrokken in hun spel en een der juffen binnen een banaan voor hem ging halen. Met dank aan mijn gevreesde docent Latijn, dhr. Ditvoorst, kan ik het Italiaans redelijk wisselen en er ontspon zich een aardig gesprekje met de dames, die het reuzeaardig bleken te vinden dat wij de moeite hadden genomen om hun dorpje te bezoeken.
Even later was het speelkwartier voorbij en werden we uitgenodigd in de school. ‘Is dit nu mijn nieuwe school?’, vroeg mijn zoontje zich hardop af, want hij weet dat er ergens in de verre toekomst, aan het einde van onze reis, een nieuw schooltje op hem wacht. We stelden hem gerust en hij ging braaf met enkele kinderen een kleurplaat maken.
Er hing een gezellig sfeertje en ondanks het geringe aantal leerlingen krimp is niet voorbehouden aan het Nederlandse platteland en een zeer beperkt assortiment aan hulpmiddelen, was het lesprogramma reuze educatief. Ik spijkerde mijn Italiaans wat bij en volgde een goed doortimmerd lesje over emoties, een onderwerp dat in Italië duidelijk belangrijker wordt geacht dan bij ons. ‘Huilen doe je maar thuis!’ beet een leerkracht van groep 4 mij eens toe. Tot zover de les over emoties van meester Vrede. Zelden heb ik iemand ontmoet die zo slecht bij zijn eigen achternaam paste, maar dit terzijde.
Het was al aardig laat in de voormiddag, toen wij besloten weer eens richting onze camping te vertrekken. We werden uitvoerig bedankt voor het bezoek en Simon kwam morgen toch hopelijk wel weer? Toen we duidelijk maakten dat we onze reis gingen vervolgen, keek iedereen zichtbaar teleurgesteld. ‘Wat een goeie juffen’, zei mijn vrouw, ‘ik zou hem hier zó op school doen!’ We keken dan ook nog even op internet wat een leuk huisje kostte in deze regio, wat erg meeviel. Helaas zijn ze er niet op zoek naar docenten Nederlands. Misschien toch eens de pabo gaan doen…
Mocht je dus bij jouw school een groepje onbekende buitenlanders op het schoolplein zien zitten, bel dan niet de politie, maar vraag ze even binnen. Dat is wel zo gezellig.