blad nr 3
1-3-2024
auteur M. Dubbelman
Column

Je hebt geen koorts en er zijn geen invallers, dus je gaat

Zolang de R nog in de maand zit, mag ik eigenlijk niet klagen. Dus ik zie het gewoon als een knappe prestatie dat ik deze winter mijn record ‘verkouden zijn zonder er veel van te huilen’ heb verbroken. De ellende begon in de kerstvakantie in een vakantiehuisje in Otterlo. Gevloerd vanaf de bank staarde ik een week lang naar MTV Eighties en dezelfde Veluwse naaldbomen.
Ten tijde van dit schrijven is het half februari en ik hoest en snotter nog steeds. Maar op de schaal van Erg is het nog maar een beetje.
Het probleem van niet-goed-hersteld-weer-aan-het-werk-gaan is dat je niet zieker, maar zeker ook niet beter wordt. Maar ja, je hebt geen koorts en er zijn ook geen invallers, dus je gaat.
Gelukkig had ik medestanders: mijn leerlingen snotterden en hoestten lekker mee. De klas leek een zeehondencrèche met een bezettingsprobleem. De schrale van de vaseline glimmende koppies deden hun best om bij de les te blijven, maar na de middagpauze was het vaak op.
Ja zo’n post-Corona-terror-griepseizoen is goed voor de weerstand, maar het is ook een aanslag op het collectieve mentale gestel. Ons bureau verdween onder de toetsen die moesten worden ingehaald.
Ik begrijp als starter alleen nog steeds niet zo goed, hoe je dit werk het beste kunt doen als je niet fit bent. Een schooldag biedt weinig ruimte om gas terug te nemen en op mijn routine kan ik nog niet varen. Aan staan is knap lastig als na de eerste pauze je oren weer dichtklappen en je dat meisje, dat toch al zo zacht praat, helemaal niet meer kunt verstaan.
En toch: we slepen elkaar er doorheen. Het pipse meisje, dat in huilen uitbarst, omdat ze zo ‘moehoehoe’ is, trek ik met een ‘zullen we even onder onze tafels gaan liggen?’ en een dikke knuffel nog even door tot aan de klok van twee uur. We lachen en kunnen er weer even tegenaan.
En dan worden de dagen ineens weer langer. De tamme meute krijgt langzaam aan weer iets teveel energie. Met je nog altijd gammele lijf probeer je de teleurstelling te verwerken dat de gymles alweer niet doorgaat. Want je weet, als zij hun energie niet kwijt kunnen, kost het jou veel energie.
En dan is er ineens Die Dag. De lucht daar achter het raam, die lijkt wel blauw. Dat gele stralende ding daar, dat lijkt wel de zon. ‘Juf, mogen we ook de voetbalgoaltjes halen?’
En daar ga je voor de tweede keer in je leven alleen met je klas naar het park. Ze voetballen, ze rennen, ze klimmen, ze springen. Met rode wangen eten ze hun brood op in het zonnetje in de speeltuin. De vreugde van de groep stroomt je lijf en hart binnen en vanbinnen voel je je weer tot leven komen. Het is lente!