• blad nr 7
  • 1-9-2023
  • auteur L. Rötgers  
  • Column

 

Dat men neerkijkt op mijn docentenbaantje laat mij Siberisch

Niet zo heel lang geleden werd ik uitgenodigd voor een reünie van mijn middelbare school. Ik ging er met frisse tegenzin heen, want zo’n bijeenkomst wordt meestal georganiseerd door een succesvol type, aangezien weinig driemaal gescheiden uitkeringsgerechtigde alcoholisten zich afvragen hoe het met hun andere klasgenootjes is afgelopen. De als gezellig bedoelde bijeenkomst bleek een krachtmeting van afschuwelijke aard, waar hoog opgetast werd over wie de duurste leaseauto had. Er waren ook dames met tassen van krokodillenleer. Kortom, de elite.
Nu kom ik uit een kakdorp in Brabant en de middelbare school waar ik op ging, was een dito categoraal gym, dus ik ben niet zo snel onder de indruk van dergelijke vertoningen. Ook het feit dat men laatdunkend neerkijkt op mijn docentenbaantje en de bijbehorende oude Volvo laat mij Siberisch. Je bent nu eenmaal een sneue lul als je geen chirurg, advocaat of cfo bent in dit soort kringen. Maar waarom het verboden is om bij deze gelegenheden te lachen of gesprekken met inhoud te voeren, is mij een raadsel. Ik sloeg dus een paar lauwe 0,0%-biertjes achterover, dacht aan mijn provinciedorp waar altijd de achterdeur open, het bier koud en de koffie bruin staat en knorde in mijn gammele gasbak weer naar het hoge noordoosten.
Onderweg dacht ik aan mijn collega Jolande. Zij is een geboren Zuid-Oost-Drentse en derhalve nazaat van dertien generaties turfstekers. Ze vertelde mij laatst dat zij in haar puberteit met scheve ogen werd beloerd door haar dorpsgenoten, omdat ze een Oililyshawltje droeg en in de nabijgelegen stad naar de havo ging. Zij had daarom, in goed Drents, ‘verbeeldings’. Met andere woorden: niet zo veel praatjes hebben, de lts is hoog zat, want opa heeft alleen de lagere school afgemaakt en moest op z’n dertiende gewoon aan het werk.
Omdat Jolanda zich haar talenten niet alleen verbeeldde, promoveerde zij later met een scriptie over Berthold Brecht. Haar basisschoolleraar kwam naar die promotie, want zij was zijn eerste gepromoveerde oud-leerling. Naar mijn bacheloruitreiking kwam overigens alleen mijn oude vader, die ‘je opa zou trots zijn’ mompelde en daarna snel aan de jenever wou. Maar dit terzijde.
Jolande en ik werken nu op dezelfde school en onderwijzen daar een taal aan jongeren. Beiden zijn we bevoegd docent. Ik vermoed dat zij op basis van dienstjaren wellicht een iets beter salaris geniet dan ik, maar dat is slechts een onbelangrijk vermoeden. Twee mensen wijken af van hun omgeving, eentje valt omhoog en de ander naar beneden, althans in de ogen van diezelfde omgeving.
Zelf probeer ik de schaal van geen oordeel te houden. Dat is de taak van de docent. Door onze schoolse cijfercultuur word ik gedwongen te beoordelen, maar het veroordelen laat ik bij voorkeur achterwege.

Dit bericht delen:

© 2024 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.