• blad nr 7
  • 1-9-2023
  • auteur M. Dubbelman 
  • Column

 

Aan de pabo studeerde ik voor het eerst, omdat ik dingen wilde weten

Jarenlang had ik terugkerende dromen over mijn school en studie. Zo droomde ik regelmatig over een wiskundeproefwerk, waarin ik de oppervlakte van een parallellogram moest berekenen. Dat lukte niet en ik gumde net zo lang tot er een groezelig gat in het papier zat en mijn tijd op was. Ik had weinig wiskundig zelfvertrouwen op de middelbare en toen ik in de vierde zat, gooide ik het vak eruit. Iets waar ik nog steeds spijt van heb. Ook droomde ik vaak dat ik voor mijn universitaire studie geschiedenis en journalistiek toch nog opdrachten moest inleveren.
De kern van die dromen was altijd slagen of compleet falen. Als ik terugkijk op mijn leerproces in mijn jonge jaren voelde leren altijd vooral als een kwestie van slagen of falen. Het geleerde zelf leek wel bijvangst.
En hoewel ik eigenlijk alles, behalve wiskunde, volgens het boekje haalde: ik had altijd het gevoel dat het gewoon toeval, ja zelfs dom geluk was.
Hoe anders leerde ik de afgelopen drie jaar aan de pabo. Voor het eerst in mijn leven studeerde ik niet, omdat ik vond dat ik het gewoon moest halen, maar omdat ik dingen wilde weten, zodat ik ze kon gebruiken in de klas.
Veel meer dan vroeger had ik scherp de zaken in beeld, die me nog niet lukten en sprak ik mezelf bemoedigend in plaats van de grond in borend toe. Nu was mijn mantra: Het zou wel heel raar zijn, als je dit meteen zou kunnen.
Sommige mensen zeggen weleens gekscherend dat de pabo op latere leeftijd een vorm van therapie is, maar zo vergezocht is dat eigenlijk helemaal niet.
Want ik was niet de enige die ergens weer dat diep weggestopte kind en die puber in mezelf tegenkwam, die zegt: Je bent gewoon slecht in rekenen. Nu hoorde ik de stem aan en besloot m te parkeren terwijl ik op Youtube op zoek ging naar weer een ander uitlegflimpje, net zo lang totdat het wl begreep.
Ik heb de afgelopen drie jaar vaak geroepen dat het een geweldige tijd is om in te leren. Voor mijn kinderen is het de normaalste zaak van de wereld om voor extra wiskundige uitleg naar Menno van Youtube te gaan.
In mijn jeugd had je gewoon pech als je de uitleg van meneer van der Giessen en meneer Verhoog van wiskunde niet begreep. Nu had ik Sjors van Wiscat op Youtube en haalde ik zelfs een 9,3 voor de Wiscat. Zelfs de landelijke kennisbasistoets wiskunde sleepte ik voor de zomervakantie binnen en daarmee ook het laatste punt voor mijn pabodiploma. Ik ben nu niet alleen bevoegd leerkracht, maar zelfs geheeld van mijn wiskundetrauma. Hoe mooi is dat? Ik kan het wl.

Dit bericht delen:

© 2024 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.