- blad nr 6
- 1-6-2023
- auteur . Overige
- Opinie
Nog altijd blij
Anneke de Vries herinnert zich na een 40-jarige onderwijsloopbaan klotsende oksels, experimenten en worstelingen. Bovenal blikt ze terug op het prachtige vak dat haar al die jaren voldoening heeft gegeven.
Het is ruim na middernacht als ik terugfiets naar de stad na een gezellig bezoekje aan een studievriendin die in Haren woont. Mijn bekeurenswaardige voorlamp versterkt het idee van ondoordringbare duisternis en ik wijd een vluchtige gedachte aan een verdekt opgestelde politieman, popelend om een terechte hap uit mijn studentenbudget te nemen. Gelukkig houdt niemand me aan en ik verzink in gemijmer. Wat gaat mijn leven me brengen? Waar kom ik terecht? Hoe houd ik me staande als ik straks een baan elders heb? Steenwijk heeft gevraagd of ik hen uit de brand wil helpen en ik vroeg een paar dagen bedenktijd.
Ik accepteer de baan in Steenwijk en blijf nog een halfjaar in Groningen wonen, want heen en weer treinen kan best. Het is wennen, maar het is ook uitdagend en prikkelend werk, het zetten van die eerste stappen als docent. Wat wil ik eigenlijk en hoe wil ik dat? Ik ben zoekende in mijn stijl. Ik herinner me enkele uiterst vervelende leerlingen die me de tenen krom in de schoenen doen staan van het geduld bewaren, want van schreeuwen is nog nooit iemand stiller geworden. Ik herinner me de worsteling om kennis op de goede manier bij te brengen en te toetsen. Ik herinner me een slecht gepland plan om Franse kaas te proeven waardoor er te veel tijd overbleef waar de leerlingen wel raad mee wisten. Ik herinner me mijn experimenten om orde te krijgen en te bewaren. Ik herinner me de onzekerheid, de klotsende oksels en het soms stiekem op het horloge kijken hoe lang ik deze klas nog voor me heb zitten. Ik herinner me… Na anderhalf jaar stap ik over naar Leek. Verstandig om je eerste school als een oefenplaats te zien om daarna met een schone lei elders te beginnen.
Afwisseld
In Leek loopt het allemaal meteen beter, dankzij de opgebouwde ervaring. Het is goed samenwerken met de vakgroep, de lesmethodes wisselen elke paar jaar en houden ons fris en fruitig, de school krijgt op een zeker moment een nieuw gebouw waarin ik een eigen lokaal verover en dat geheel aankleed met kaarten, kneuterigheden en knuffels. Al snel mijn eerste eindexamenklas Frans, havo-5. Spannend, maar wat hebben ze het goed gedaan! Nooit meer haal ik met een klas zo’n hoog gemiddelde als met mijn eersteling. Ik blijf een zwak houden voor de bovenbouw havo. Dan de omscholing naar de Klassieken, een vette klus, die studie naast een volledige baan… Maar het gaf een enorme impuls aan mijn docentschap. Het gaat er niet alleen om die twee prachtige talen te onderwijzen, maar er is ook veel actie nodig om de leerlingen te lokken. Wij als vakgroep Klassieken doen de gekste dingen: leerlingen verkleed in toga bij het Open Huis met als beloning een plusje, meedoen aan activiteiten in het land, gymnasiumdagen vol afwisselende workshops organiseren en klas 5 laten koken voor alle gymnasiasten, oudercursus, zingen in het Latijn, snuffelcursusjes geven op basisscholen… Het gymnasium bloeit en het is de allermooiste tijd van mijn werkzame leven.
Prachtig vak
Wanneer ik nu rondfiets op mijn elektrische vriendin met goed functionerende lampen, denk ik met regelmaat en met weemoed terug aan dat mijmerfietstochtje van ooit, intussen meer dan veertig jaar geleden. Waar is de tijd gebleven? Verdampt! Het onderwijs ging door de jaren heen steeds beter bij me passen. Toen ik begon, had ik met mezelf afgesproken het net zo lang te proberen als ik gestudeerd had. Zou het niks zijn, dan zou ik daarna iets anders mogen gaan doen van mezelf. Maar ik vond en vind het een prachtig vak en van die ontdekking word ik nog altijd blij. Ik kijk in volle tevredenheid terug, dankbaar dat het leven me welgezind is geweest.
Anneke de Vries heeft meer dan veertig jaar in het onderwijs gewerkt, als docent Klassieke Talen en Frans