blad nr 6
1-6-2023
auteur L. Rötgers
Column

Ik was een zij-instromer avant la lettre

Omdat mijn jeugd rommelig verliep, begon ik pas laat aan mijn studie. Ik werkte al een hele poos op de verkoopafdeling van een softwareontwikkelaar, toen ik besloot toch verder te leren. Ik was 24 en voelde me stokoud tussen alle achttienjarigen die zich met mij eerstejaarsstudent Nederlandse Taal en Cultuur mochten noemen. Schrijver wilde ik worden en als dat niks werd, dan journalist. Voor de zekerheid dronk ik veel rode wijn en droeg ik ribfluwelen jasjes. Het was 2008 en de digitale letter verdrong onverwacht snel haar papieren metgezel. Met tientallen tegelijk solliciteerden we op die ene stageplek bij een krant of tijdschrift. De oplettende lezer voelt aan dat het met mijn journalistieke ambities snel gedaan was, aangezien ik vrij gemakzuchtig ben uitgevallen. Schrijven doe ik sindsdien alleen voor de lol.
Gelukkig was er ook toen al een joelend tekort aan academici in het onderwijs. De educatieve minor werd geïntroduceerd om de universitaire bachelorstudent dan in hemelsnaam maar een tweedegraads bevoegdheid te geven, in de hoop deze voor het onderwijs te behouden. Voor mij was het een korte weg naar succes, mede omdat zo tegen het derde studiejaar de permanente roes van het studentenleven wat begon te verdampen, de teller van de studieschuld een lelijk bedrag aanwees en de gedachte aan nóg twee jaar colleges over de gedichten van Lucebert mij deed snakken naar een hapje prikkeldraad. Op mijn 27ste stond ik bevoegd en wel voor de klas. De familie kon opgelucht ademhalen: toch nog goed afgelopen.
Ik moet nog steeds aan iedereen uitleggen dat ik weliswaar een universitair diploma heb, maar toch slechts tweedegrader ben. Inmiddels zijn we ruim tien jaar verder. Het lerarentekort is in de afgelopen tien jaar alleen maar gegroeid, ondanks de forse krimp in leerlingaantallen in de regio waar ik woon. Er moet dus nog meer kunst- en vliegwerk uit de kast worden getrokken om aan bekwaam personeel te komen. Gelukkig heeft Den Haag de zij-instromer als nieuw antwoord gelanceerd om af te rekenen met het lerarentekort.
Er is een mooi subsidiepotje gevuld om ervaren werkkrachten om te scholen. De regeling lijkt een succes te zijn, want ook op onze school lopen enkele enigszins verbaasd om zich heen loerende volwassenen rond, die zich hoofdzakelijk lijken af te vragen waar ze in hemelsnaam zijn beland. Een deel van hen blijkt gelukkig erg geschikt om les te geven.
De aanwezigheid van deze zij-instromers heeft mijn zelfvertrouwen een enorme boost gegeven: niet langer ben ik die gesjeesde masterstudent, nee, ik was mijn tijd vooruit, ik was gewoon zij-instromer avant la lettre. Ik zoek momenteel uit of ik met terugwerkende kracht aanspraak kan maken op dat subsidiepotje. Kom ik toch nog ooit van die studieschuld af.