- blad nr 6
- 1-6-2023
- auteur M. Dubbelman
- Column
Ze wil niet freelancen, maar een baan die behapbaar is
Ik log in. Microsoft zeurt nog steeds om een nieuw wachtwoord, maar zolang het oude werkt, negeer ik de stortvloed aan automatisch gegenereerde dreigmails waarin staat dat mijn wachtwoord op 6 maart verloopt.
Ik plak het kaartje met ‘maandag’ op het planbord en schrijf er ‘8 mei’ achter. ‘Ha, op het gebied van dreigen zonder consequenties heb ik mezelf de afgelopen maanden beter ontwikkeld dan Microsoft’, constateer ik tevreden.
Als ik in de ramen van de school kijk, dan zie ik steeds vaker al zo’n kromlopende zeuljuf, zo eentje met van die bomvolle boodschappentassen. Zondagmiddag 7 mei betrapte ik haar zelfs, toen ze stiekem de school insloop met kilo’s biebboeken voor het leescircuit. Eén circuitbak vulde ze zelfs af met voetbalboeken, in de hoop dat ze de laatste dolende zielen in haar leeskerk zou krijgen. Ze vertelde me ook dat ze door zo’n actie op maandagochtend het gevoel heeft, dat kabouters echt bestaan en dat die de bakken vullen.
Gek mens. Hoe dan ook: mijn dagplanning heb ik weer tot op de 5 minuten nauwkeurig gescript. Op het programma staan groepsvormende activiteiten, een mix-en-ruil met woordenschat uit de scheepvaart (‘stuurrrrrrrrboord, daar zit de r van rechts in), een herhaling van twee rekendoelen en een filmpje over Romeinen. In de vakantie heb ik mijn eindassessment geschreven, dus echt uitgerust begin ik niet aan de laatste schoolweken.
Het naderend afstuderen betekent ook dat ik moet gaan nadenken, waar ik volgend schooljaar wil werken. Met het halen van mijn diploma eindigt namelijk het contract met mijn stageschool en als een van de weinigen, kampt de school met een personeelsoverschot. Ter voorbereiding maakte ik in de meivakantie ook alvast mijn cv op en schreef mijn eerste sollicitatiebrief sinds 2001.
Ook las ik op Facebook met speciale interesse een draadje waarin een leerkracht vroeg hoe het is om op zzp-basis in het onderwijs te werken; iets waar ik zestien jaar ervaring mee heb, maar in een volstrekt ander vak. De leerkracht met de zzp-vraag gaf aan minder verantwoordelijkheid te willen dragen, maar ze wilde ook minder vergaderingen en meer baas over haar eigen tijd zijn. Eigenlijk wil ze niet zzp’en, dacht ik, maar een baan die weer behapbaar is.
Rond achten zijn alle leerkrachten er en druppelen de eerste leerlingen binnen. Eén collega, die via een ‘bemiddelingsbureau’ op school werkt, ontbreekt. Hij heeft, tot verbazing van velen, nog een paar dagen langer vakantie; geregeld via het bemiddelingsbureau. De groep krijgt de zoveelste invaller van dit schooljaar. Later die week meldden nog twee collega’s dat ze zijn overgestapt naar het bemiddelingsbureau. Ik snap het zo goed, maar vreselijk zorgelijk is het wel.