blad nr 2
1-2-2023
auteur L. Rötgers
Column

Mevrouw Van D. was weinig complimenteus van aard

Graag reis ik naar Frankrijk, mede omdat ik dan weer eens fijn Frans kan spreken. Als ik feilloos een broodje bestel bij de boulanger denk ik altijd: Mevrouw Van D. zou trots op mij zijn. Mevrouw Van D. was mijn docent Frans op de middelbare school en ze was nooit trots op mij. Niet omdat mijn prestaties op haar vak gebied nu zo minnetjes waren, maar omdat zij weinig complimenteus van aard was.
Ik was dan ook stikjaloers op mijn vriend Klaas, die in de parallelklas zat en die Frans kreeg van mevrouw L., die behalve een stuk aardiger ook nog een stuk knapper was. Na de zomervakantie gebeurde er echter iets vreemds. Klaas was een tijdje niet op school en in de gangen gonsde het van de geruchten. Na een tijdje verscheen Klaas weer ten tonele en vertelde mij het werkelijke verhaal.
Zijn vader, ook taaldocent op de bewuste school, bleek namelijk al enige jaren een heimelijke verhouding met mevrouw L. te hebben. Ondertussen had hij het ouderlijk huis van Klaas voor veel geld hypothecair laten verbouwen en bleek hij met zijn echtgenote in huwelijkstherapie te zijn. Geen sjieke beurt voor de vader van Klaas. Mijn klasgenoten en ik waren ontsteld. Niet alleen vonden we het zielig voor Klaas en zijn moeder, ook vonden we de vader van Klaas een onaardige docent die onaangenaam geurde naar koffie en sigaretten. Als pubers konden we ons niet voorstellen wat die leuke mevrouw L. in hemelsnaam zag in deze veel oudere chagrijn.
De hele affaire had voor mij en mijn klasgenoten één bonus: wij kregen voortaan Frans van mevrouw L. en de klas van Klaas van mevrouw Van D. Verdere tekst en uitleg werd niet gegeven, maar de reden liet zich eenvoudig raden.
Een tijdje geleden sprak ik Klaas helaas inmiddels een brallerige advocaat bij toeval nog eens. Het bleek toch pure liefde te zijn geweest, want zijn pa en mevrouw L. bleken nog steeds een setje. Zoveel jaar later bleek de vader van Klaas gewoon zijn hart te hebben gevolgd, maar dat had hij wel wat handiger kunnen aanpakken.
Ik realiseerde me dat ik de vader van Klaas niet eerder als mens had bekeken, maar hem alleen als docent had beoordeeld. Misschien vinden pubers het daarom hilarisch om je buiten schooltijd bij de Hema tegen te komen: in hun ogen bestaat alleen de docent. Dat is iemand waar je tegelijkertijd tegenop als op neer kunt kijken. Vervalt de docent tot menselijke proporties, dan gaat een deel van de mystiek verloren, een beetje alsof je ontdekt dat Sinterklaas toch gewoon ome Wim is.