blad nr 6
1-6-2022
auteur E. Pleij
Aan de telefoon

Werkmannen

De meeste leerkrachten zijn echt heel blij als de verstopte toiletpot gemaakt is en je weer kunt adem halen in de gang. Ook fijn als de verwarming het weer doet of als ik ramen heb waar ik doorheen kan kijken. Maar begrijpen die mannen in busjes niet dat leerkrachten overdag les proberen te geven aan kinderen? Dat een drilboor in je oor, een maandelijkse maaimachine onder je raam of een plotseling watergebruikverbod van twee uur een moeilijk verhaal is in het onderwijs?
Natuurlijk is het onmogelijk om alleen voor en na school te werken, maar een klein beetje rekening houden met de schooluren zou al heel fijn zijn. Het lijkt altijd alsof zulke mannen zelf geen kinderen hebben. Regelmatig zie ik een verbaasde werkman voorbijkomen, als hij een plein vol gillend materiaal op komt lopen.
Eigenlijk zijn alle groepen meer hoorbaar dan zichtbaar voor elkaar. Af en toe zitten ze in de teamkamer. Allemaal mobiel voor zich en stil kauwend op een boterham uit de enorme stapel. “Goedemiddag”, klinkt er net iets te luid een stuk of tien keer achter elkaar bij iedere juf, die de teamkamer betreedt. Gevolgd door een: “Eet smakelijk.” De eerste vijf krijgen wat gemompel terug. Er moet flink gekauwd worden, geen tijd voor hoog irritante goed opgevoede juffen.
Soms maken de mannen ongewild kennis met een geheel andere kant van het onderwijs. Niks geen keurige juffen, maar pure viswijven, die bargoens spreken alsof het hun moedertaal is. Zo ook deze dag. Vijf mannenhoofden schieten de lucht in als ik de deur keihard dichtsmijt. Hijgend steek ik een tirade af, terwijl ik me afvraag wat ik allemaal (legaal) met die pestleerling zou kunnen doen om hem stil te krijgen.
Ik ga los: “Leuk, passend onderwijs, natuurlijk wil ik je zeer moeilijk opvoedbare kind helpen, maar wie helpt verdomme mij? Ik word betaald om les te geven, niet om klappen op te vangen en hysterisch schreeuwende kinderen mijn klas uit te tillen. De volgende keer stop ik Jerry in de lift en druk zestig keer op het knopje naar boven en weer naar beneden. Dan zijn we daarna allebei weer rustig. Of ik prop wat Ritalin in zijn mond, als zijn ouders weer weigeren om hem te laten onderzoeken.”
Gebruikmakend van veel handgebaren, die bijkomend fysiek geweld illustreren, maak ik mijn punt. Met verwilderde blik volg ik het opzij knikkende hoofd van een andere juf, die geen aanval heeft. Dan stamel ik: “Sorry, ik houd echt wel van kinderen.” Een verlossend gelach van de werkmannen vult de teamkamer. “Ach meid, maak je niet druk”, zegt er één: “Je moest eens weten hoe wij jullie noemen als er weer eens gezeurd wordt over een te harde boor.”

{streamer}
‘Niks geen keurige juffen, maar pure viswijven’