• blad nr 6
  • 1-6-2022
  • auteur J. Bos 
  • Column

 

Gastles

Sommige docenten blijven je een leven lang bij. Het is niet toevallig dat dit blad maandelijks met een rubriek over precies dat fenomeen opent. Bij mij is het Gerard Jacobs; schrijver en journalist die in analoge tijden naar het einde van de wereld reisde en daar verslag van deed voor ons, thuisblijvende zielen. Zijn avonturen vormden de inspiratie voor mijn eigen professionele reislust en de drang om over de horizon te kijken.
Toch zijn het niet de docenten die tijdens mijn eigen studietijd de meeste indruk op me maakten. Ik herinner me vooral de gasten en gastdocenten die een klaslokaal of complete collegezaal muisstil kregen. Daar zaten ze, de grote namen uit de media. Vol verhalen over een leven waar wij op dat moment alleen maar van konden dromen. We hingen aan hun lippen, stonden even in hun schoenen en als we al onze moed bij elkaar hadden geraapt, dronken we na afloop van de les een biertje met ze in de schoolkroeg.
Ondertussen is mijn school gehuisvest in een hypermoderne leerfabriek waar op elke grijze etage een andere opleiding zit. Maar een kroeg is er gelukkig nog steeds. Gastdocenten om een biertje mee te drinken trouwens ook, daar zorg ik bij elke cursus hoogstpersoonlijk voor. Nou ja, bij bijna elke cursus. Want vorige week regelde de gast zichzelf.
Nou is het op zich al leuk (en handig, vooruit) als je gemaild wordt met het aanbod om een gastles te verzorgen. Maar wat het nog veel leuker maakte, is dat dit een oud-student van me is. We delen naast hetzelfde kapsel ook dezelfde voornaam. Deze Joost was even in Nederland en met al zijn ervaring als correspondent in het Midden-Oosten leek het hem een aardig idee om op zijn oude schooltje het een en ander te vertellen. Misschien konden de studenten er nog wat van opsteken?
En of. De les was te gek, de klas geïnteresseerd en vol vragen. De tijd vloog voorbij terwijl mijn studenten aandachtig naar zijn verhalen luisterden. En ik? Ik zat achter in het lokaal te luisteren en ook stiekem wat te mijmeren. Ik keek naar mijn studenten, zag mezelf als student weer zitten in de collegebanken en kon één gedachte niet onderdrukken: Welke van deze twee Joosten zouden de studenten zich later het best herinneren?
{citaatje}
Een kroeg is er op mijn school gelukkig nog steeds

Dit bericht delen:

© 2026 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.