blad nr 6
1-6-2022
auteur L. Rötgers
Column

Bedreigde soort

‘Ik zeg het niet snel, maar misschien zijn géén lessen Engels beter dan déze lessen Engels.’ De opleidingscoördinator wreef vermoeid in zijn ogen. Hij was toe aan pensioen en aan een borrel. Op de technische opleiding waar ik werkte hadden we een weinig geschikte docent Engels en dan druk ik het heel netjes uit.
Gelukkig vonden we snel iemand die het wel kon. Ze had een goede klik met de studenten, ze was bevoegd en wist de leerstof succesvol over te brengen. De examenresultaten waren in jaren niet zo goed geweest. Met veel plezier werkte deze docent drie schooljaren lang bij ons, totdat ze volgens de wet een vaste aanstelling moest krijgen.
We kregen een mail van de hr-afdeling waarin termen stonden als demografische krimp en flexibele schil. Het kwam erop neer dat onze gewaardeerde collega kon opzouten.
Toch bleken we het schooljaar erna een docent Engels nodig te hebben. Die was natuurlijk niet te vinden, dus kregen we achtereenvolgens een docent Chinees, iemand die een tijdje in Engeland had gewoond en een docent Nederlands die door zijn opleidingsmanager werd gedwongen om de lessen Engels te gaan geven. Ik dus. Toen ik wegens ongeschiktheid weigerde, werd de sfeer vervelend en ben ik bij een andere opleiding gaan werken, waardoor er ook geen docent Nederlands meer was. Het is zomaar een voorbeeld uit de praktijk.
Er is momenteel een gillend tekort aan docenten. De minister overweegt om leraren Engels, Nederlands en Wiskunde in een reservaat op de Veluwe te plaatsen zodat ze niet uitsterven. Loonkloven worden gedicht en ook via coronasteungelden en andere maatregelen zijn er bergen geld over het onderwijs uitgestrooid. Het helpt allemaal geen zier.
Er is een imagoprobleem en een mentaliteitsprobleem. Dat imagoprobleem kan worden verholpen. Ons beroep is namelijk enorm zinvol, hartstikke leuk en je hebt lekker veel vakantie. Dat kun je toch uitventen als overheid, vakbond en school? Ik zie nooit een leuke reclameposter. In plaats daarvan meten we de werkdruk breed uit in de krant. Dat is niet echt lekkere pr.
Het mentaliteitsprobleem wordt grotendeels veroorzaakt door schoolbesturen zelf. Die geven liever geen vaste contracten, betalen zelfs een eerstegraads docent het liefst in lb en verschuilen zich onmiddellijk achter vermeend geldgebrek en salarisfunctiehuizen als iemand een kritische vraag stelt.
Ergo: wie is de school? Als de leraren en de leerlingen wegblijven, kunnen de conciërge, de schooldirecteur en de hr-medewerker ook wel inpakken. Kortom, zorg eens wat beter voor je mensen!
Ik hoop van harte dat een beslissingsbevoegde van mijn huidige schoolbestuur dit leest en snapt dat ik nog dertig jaar lessen Nederlands zou kunnen geven. Ik verwacht dan ook spoedig mijn nieuwe Tesla in de showroom te mogen uitzoeken.

{streamer}
Onze gewaardeerde collega kon opzouten