- blad nr 6
- 1-6-2022
- auteur M. Lange
- Flashback
‘Hij nam mij serieus’
“Ik ging naar het Wolfert van Borselen in Rotterdam. Ik deed er tweetalig vwo. Het was een brede school met mavo, havo, vwo, internationale schakelklassen en internationale klassen. Ik werd voorzitter van de leerlingenraad en wilde die diverser maken zodat alle leerlingen zich vertegenwoordigd voelden. Ik werd daarbij gesteund door Arnold Koot. Hij was gymleraar en teamleider. Ik kon met hem sparren over ideeën en hij nam tijd om te luisteren.
Ik zocht vaker docenten op als gesprekspartner met wie ik een verbinding voelde. Koot staat in een lijn van leraren waaraan ik veel te danken heb. Dat ben ik gaan inzien nadat ik mijn eerste studie, bedrijfskunde, had afgerond, en ik als 24-jarige naar Canada trok omdat ik geïnteresseerd was geraakt in het leven van het inheemse volk de Cree. Zij leven aan, en met, de rivier de Rupert. Ik ging meedoen aan een vijfhonderd kilometer lange kanotocht over de Rupert, in eerste instantie om onderzoek te doen, maar al snel om deel te nemen aan een protestactie tegen het indammen van de rivier. Oftewel het ingrijpen in de natuur door de mens. Een maand lang kanoden we over de rivier, ik was met een Canadees gezelschap. Als test moest ik laten zien dat ik een grote Canadese kano boven mijn hoofd kon tillen, omdat we soms stukjes zouden moeten lopen. Hoe ik het deed, weet ik niet, maar ik deed het. Ik had amper kano-ervaring, maar ik vertrouwde erop dat ik het snel zou oppikken. Fysiek was ik vol zelfvertrouwen. Mijn vader en moeder zijn allebei fysiotherapeut en ik ben fysiek opgevoed.
Ik kon goed leren, maar gym was altijd mijn favoriete vak. Koot gaf les aan een andere klas, maar ik voelde sympathie voor hem omdat ik dat fysieke herkende, en het reflectieve. Als kind stond ik om zeven uur al op de tennisbaan en op de middelbare school ging ik een uur eerder naar school om te rennen op de atletiekbaan. Omdat ik zoveel sportte had ik geduld om een lange schooldag stil te zitten.
De Rupertrivier veranderde mijn leven. Ik leerde zien hoe de oevers zich verhouden tot de rivier, grote bomen als de oever weids is, kleine bomen als de oever smal is. In de natuur hangt alles met elkaar samen. Toen ik een slok van het water nam en besefte dat ik de laatste generatie ben die zomaar uit de rivier kan drinken, bepaalde dat de richting van mijn leven. Daar wilde me ik voor gaan inzetten. Ik ben systeem-ecologie gaan studeren in Engeland en daarna heb ik de hele Maas langs gelopen om aandacht te vragen voor de kwaliteit van onze rivieren.”
Arnold Koot (69) is tegenwoordig directeur van het Wolfert Lansing, samen met zijn vrouw Jenny. “Ik herinner me Li An vanaf de eerste schooldag. Het tweetalige vwo was toen net opgestart en we hadden een kleine groep van zo’n veertig leerlingen. Li An had een enorme drive. We hadden een keer een uitwisseling met Duitsland waar we onverwacht mee mochten doen aan een atletiekwedstrijd. Ze viel bijna dood over de lijn. Ze gaf alles. Via LinkedIn heb ik contact met haar, zoals met veel oud-leerlingen. Dat past bij mij.”