• blad nr 4
  • 1-4-2022
  • auteur M. Lange 
  • Flashback

 

‘Ze was zo lief’

Cabaretičre Nathalie Baartman (48) uit Borne vond naar school gaan eng. Juffrouw Lucie in de eerste klas van de lagere school hield haar hand vast als het allemaal te veel werd.

”Mijn favoriete leraar was zó lief. Het raakt me bijna als ik het zeg, omdat ze niet meer leeft, ze is overleden aan kanker. Ik was best wel een bang kind. Op een foto sta ik tegen een muurtje gedrukt omdat ik niet goed naar school durfde. Ik ben beschermd opgevoed, mijn moeder was heel voorzichtig en riep de hele tijd ‘pas op’, ‘kijk uit.’ Ik liep dus niet heel heldhaftig dat schoolplein op. Ik zag overal de grote gevaren van de wereld.
De overstap van kleuterschool naar basisschool vond ik ook eng. Maar juf Lucie Snellers was lief en zacht van karakter. Ik werd een keer gepest toen ik naar school liep, we woonden dicht bij school, het had gesneeuwd en ik werd aangehouden door een jongen, ik was zes of zeven. Die jongen zei: ‘Ik ga je prikken met een veiligheidsspeld.’ Ik zag het bloed al druppelen. Toen durfde ik niet meer in het speelkwartier buiten te spelen. Ik mocht daarom bij de juf blijven en tijdens het speelkwartier haar hand vasthouden. Ze accepteerde dat ik bang was. Ze gaf mij geen trap onder de kont, zo van: ‘stel je niet aan en ga dat schoolplein op’. Dat heeft mij goed gedaan.
Ik vind liefde, begrip en mildheid een grote kracht van haar. Dat gaat voor mij ver boven allerlei pedagogische en didactische kwaliteiten.
Juf Lucie had een zachte stem, ze had grote bruine ogen, bijna een renaissance-gezicht, gave huid, een bos donkere krullen, ze was nog jong. Ze kon ook goed tekenen, altijd stonden er tekeningen op het krijtbord. Dat kan tegenwoordig niet meer met het digibord, dat vind ik echt schandalig. Die tekeningetjes raakten mij, ik bleef ernaar kijken, naar dat versierde bord.
Na een optreden later zag ik haar een keer in Ootmarsum en toen vertelde ze dat ze lerarenopleider en coach was geworden. Ze had een boek geschreven: Leraar, jij maakt het verschil. Haar visie was, je kunt als school zoveel mooie beleidsplannen maken, maar het gaat uiteindelijk om degene die voor de klas staat en hoe diegene omgaat met de leerlingen. Een hoofdstuk uit dat boek heet: ‘Je kunt niet te lief zijn’. Ze schrijft: ‘Het is onmogelijk om te lief te zijn voor kinderen, je kunt ze wel verwend maken. Verwar liefzijn ook niet met geen grenzen stellen of een laissez fair-houding. Lief zijn houdt in dat je liefdevolle maatregelen neemt, ook als die je niet in dank worden afgenomen door het kind, maar die uiteraard wel in zijn of haar voordeel zijn.’ Ze schrijft ook: ‘liefdevolle dingen worden nooit vergeten, ze werken als levenselixer’. Ik heb dat als kind gevoeld. Ik hield echt van haar en ik had het gevoel dat zij van mij hield.”

{Kader}
Jos Beunders (63) is leerkracht muziek in groep 8 van basisschool De Wheele. Met Lucie Snellers werkte hij zeventien jaar samen. “Lucie heeft niet alleen voor heel veel leerlingen veel betekend. Ook voor collega’s was ze van bijzondere betekenis. Haar betrokkenheid, open blik op het onderwijs en wijze raad hebben mij veel goed gedaan. Op milde toon kon zij de vinger op de zere plek leggen, maar vooral op positieve toon richting geven als je dreigde te ontsporen. Haar boek vol ervaringen en aanbevelingen is een bron van inspiratie. Op veel momenten mis ik deze lieve collega.

Dit bericht delen:

© 2022 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.