• blad nr 3
  • 1-3-2022
  • auteur L. Rötgers  
  • Column

 

Lapzwans

“Heb jij tijd om een stagiair te begeleiden”, vroeg mijn teamleider mij terloops. Die tijd had ik, dus ik zei ja. Toch overviel de vraag mij enigszins.
Voor mijn gevoel niet erg lang geleden was ik namelijk zelf de stagiair. Ik studeerde Nederlands en ik wilde graag mijn lesbevoegdheid halen. Ik kreeg een stageschool aangewezen en ik zette mijn eerste stappen als leraar. Dat ging aardig, maar zeker niet perfect. Ik was een klassieke student: laat opstaan, veel drank, geen vaste vloerbedekking en zeker geen vaste vriendin. Dat komt niet zo best overeen met de mores van een gemiddelde middelbare school.
Een aantal collega’s vond mij dan ook een lapzwans, waar ze beslist gelijk in hadden. Mijn stagebegeleider was pragmatisch ingesteld en wist mij om te toveren in een competente startende docent, die weleens wat eerder naar bed zou mogen gaan.
Kort na het behalen van mijn stage, kreeg ik een baan aangeboden op de stageschool. Een teammanager regelde mijn aanstelling in de laatste week van de zomervakantie zonder daarvan de sectie Nederlands in kennis te stellen. Die reageerde dan ook onaangenaam verrast en tijdens de eerste sectievergadering viel mij een behoorlijk persoonlijke aanval ten deel, die ik tot op de dag vandaag niet begrijp.
Hoewel ik mijn best deed om de negatieve sfeer te negeren door gewoon vrolijk les te geven, knapte de toch al broze verstandhouding snel kapot op een vervelend incident. De sectie moest als onderdeel van mijn beoordelingsprocedure een advies geven. Ik herinner mij goed dat ik op een ochtend een laf lijstje in mijn postvakje vond vol negatieve kritiek. Er stond niet één positief punt op, terwijl ik toch ook dingen goed deed. Lesgeven bijvoorbeeld.
Ik was uit het veld geslagen. Daardoor verdween ik vrij snel van het toneel. Het duurde een tijd voordat ik mijn zelfvertrouwen had hervonden en ik opnieuw op een baan in het onderwijs durfde te solliciteren. Op de nieuwe school waar ik ging werken, vond men mij een vrolijke, competente en slordige docent. Daar werkten er wel meer van, dus het paste prima. Sindsdien werk ik met veel plezier in het onderwijs en sinds ik een vrouw, een kind en een parketvloer heb, sta ik hartstikke vroeg op en drink ik bijna nooit meer. Eind goed, al goed dus.
Toch draag je zo’n ervaring met je mee en nu ik zelf een stagiair moet begeleiden, ben ik wat voorzichtig. De veilige sfeer voor de leerlingen die iedere school zo hoog op de agenda heeft staan, zou onverminderd moeten gelden voor de personeelsleden. Werkdruk is een bedreiging van die veiligheid, maar persoonlijke voorkeuren zijn dat ook. In een professionele situatie moet je je persoonlijke oordeel thuis laten.

Dit bericht delen:

© 2022 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.