blad nr 9
1-10-2021
auteur T. van Gelder
Column

Oude fiets

Ik woon aan een drukke fietsroute in een grote stad. Tussen 7 en 9 passeren letterlijk duizenden leerlingen op de fiets mijn straat. Ik kijk graag naar al die fietsers, ze geven kleur aan het straatbeeld. Maar ik denk ook na over het verhaal achter de fietsen.
De ene fiets is glimmend nieuw, harde banden, met een mooi design en een onzichtbare accu voor de elektrische aandrijving. Deze fietsers hebben letterlijk altijd wind mee. Ik zie ook de andere fietsen, rammelend, geen spatborden en slappe banden, te hoog of veel te laag voor de gebruiker. Deze fietsers hebben eigenlijk al wind tegen als ze opstappen. Wie let er op of je banden hard genoeg zijn? En is er iemand die een goede fiets voor je kan betalen?
In de afgelopen periode zagen we bij online onderwijs hetzelfde gebeuren. Hebben je ouders een goede internet verbinding, is er iemand die zorgt voor een goede laptop. Kun je aan iemand vragen wat je moet doen als je laptop het niet doet. Het ene kind heeft meer wind mee dan het andere. Veel mensen verdienen een eerlijke kans, maar niet iedereen krijgt dezelfde kans.
Al die fietsers zijn op weg naar hun school. De plek waar ze allemaal wel dezelfde kans horen te krijgen. Waar de conciërge ervoor zorgt dat er een goede fietspomp is voor je slappe banden. Door de tekorten in het onderwijs loopt die gelijke kans steeds verder uit de pas.
Steeds meer leerlingen krijgen naast hun reguliere onderwijs bijles, ingekocht door ouders die dit financieel op kunnen brengen. Omdat ze weten dat er in de overvolle klas soms te weinig aandacht is geweest. Of omdat ze zich zorgen maken over de zieke economie leraar zo vlak voor het eindexamen. Ik snap die ouders heel goed, maar het maakt mij ook verdrietig. Een slechte fiets, geen internet en geen geld voor bijles. Is dat nou de weg die we opgaan?