• blad nr 9
  • 1-10-2021
  • auteur E. Pleij 
  • Column

 

Magisch

Zo zacht mogelijk duw ik skeletpoppetje Klaas naar voren op mijn bureau en steek zijn beide bottige armen in de lucht. Dit betekent voor de leerlingen: ik moet zelfstandig werken. Zonder te kijken grijp ik naar de nog warme kop koffie. Zonder met mijn lepeltje te tikken roer ik. Geen afleiding, geen geluid. Rustig dwalen mijn ogen door de klas. Nee, nu niets zeggen over hun schrijfhouding, rommelige tafel of dat papiertje op de grond. Murat zit op zijn knieën op de stoel, maar hij werkt en dat is al heel bijzonder. Marieke speelt met haar lange paardenstaart. Ze kijkt naar mij. Een knipoog vliegt door de lucht. Ze vangt hem, laat dan haar staart los en pakt haar pen. Goed zo, meid. Jacco gaapt meerdere keren. Jammer, al weer te laat naar bed. Als hij voelt dat ik naar hem kijk, doet hij zijn mond open en wil iets door de vredige klas roepen. Heel even sluit ik mijn ogen en plaats mijn wijsvinger verticaal op mijn lippen. Jacco doet zijn mond weer dicht. Daarna leest hij gapend verder in zijn boek. Madeleine zit stiekem te snoepen. Haar hand kruipt iedere keer richting roze etui. Haar buurman kijkt op en krijgt in de gaten wat ze aan het doen is. Madeleine wil niet delen en geeft een klap op de grijpende hand. De klas kijkt op. Ik schud mijn hoofd, alsof ik wil zeggen dat er niets aan de hand is. Een groot deel trapt erin en gaat verder. Ik steek mijn hand uit. Met gebogen hoofd komt Madeleine haar etui brengen. Boos loopt ze terug naar haar plaats. Eenzelfde blik gaat naar haar buurman. Hij haalt zijn schouders op en slaat een bladzijde om. Verschillende ogen volgen het mimespel. In haar etui zitten salmiakballen. Met zo min mogelijk geluid pak ik er één uit en stop hem gulzig in mijn mond. Madeleine kijkt verbaasd. Ze wil boos zijn, maar schiet dan in de lach. Ik grijns terug met de bal in mijn wang. Madeleine haalt haar schouders op en lijkt aan het werk te gaan. Ook de spiekende ogen verlaten de scène. Met tegenzin druk ik zachtjes één arm van Klaas naar beneden. Nog vijf minuten blijven we in deze wereld. Ik weet dat ik moet nakijken, groepsplannen maken en verschillende instructies voorbereiden. Maar nu even niet. Ik geniet van mijn klas vol kinderen. Soms voelen deze momenten magisch en ben ik zelfs een beetje jaloers. Zullen we ruilen, wil ik dan vragen. Jij aan mijn bureau en ik achter jouw tafeltje? Maar dat gebeurt alleen in dromenland. Nog een paar minuten en dan breken mijn instructiemodellen los. Laat maar komen, we zijn weer opgeladen, allemaal. Tot snel, Klaas.

Eefje Pleij is leerkracht op een basisschool in Naarden

{streamer}
Zonder met mijn lepeltje te tikken roer ik

Dit bericht delen:

© 2022 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.