• blad nr 9
  • 1-10-2021
  • auteur M. Lange 
  • Flashback

 

‘Ik kon niks met haar’

Dichter en schrijver Gershwin Bonevacia is dyslectisch. In de vmbo-klas van tekendocent mevrouw Camijn leerde hij ‘te zijn wie je bent’. Zijn nieuwe bundel heet ‘Toen ik klein was, was ik niet bang’.

“Op de eerste dag op de middelbare school van het vmbo vertelde mijn mentor dat hij dyslectisch was. Hij vroeg of iemand wist wat het betekende en ik stak mijn vinger op. Ik was niet van plan geweest om er op een nieuwe school al zo snel iets over te vertellen. Mijn mentor was gymdocent, hij was mijn ideale sportman, groot en sterk, hij kwam in de korte broek op de motor naar school. Dat we allebei dyslectisch waren, schiep een band. Hij ondersteunde me.
Op het Thorbecke in Rotterdam zat ik in een speciale topsportklas, want ik voetbalde hoog. Er is nog een docent die veel voor mij betekende. Mijn tekendocent, mevrouw Camijn. Zij is een beetje een spirituele, filosofische vrouw. Iemand die nu jouw yogadocent zou kunnen zijn. Ik kon in het begin helemaal niks met haar. Ik kan ook helemaal niet tekenen. Ze zei: ‘Laat het proces haar gang gaan.’ Ik dacht: ‘Ah, wat is dit voor hippie.’
Maar op een gegeven moment zei ze: ‘Zeg nooit sorry voor het feit dat je jezelf bent.’ Ik moest iets presenteren en maakte een fout en durfde niet meer verder te gaan. Zij zei: ‘Je mag dan een spelfout gemaakt hebben, maar de rust die je uitstraalt als je daar staat te presenteren is van grote waarde.’ En daarna: ‘Blijf de dingen doen die je leuk vindt om te doen. Blijf ernaar opzoek gaan.’
In de brugklas snapte ik niks van dit soort uitspraken, maar vanaf de derde begon ik er open voor te staan en begon ik met haar te praten.
Ik leerde over mezelf na te denken en dyslexie niet als een probleem te zien, maar als iets dat mij anders maakt. Ik denk dat ik meer over mezelf nadacht dan leeftijdsgenoten.
Dat maakte dat ik in de derde klas begon met het schrijven van gedichten. Ik begon met een mooie zin of spreuk en schreef mijn emoties op achterin een notitieboekje. Als een dagboek. Toen ik met een gedicht wilde meedoen aan een talentenjacht op de middelbare school heb ik mevrouw Camijn gevraagd of ze ernaar wilde kijken.
Op mijn negende kwam ik met mijn moeder en broertje vanuit Curaçao naar Rotterdam. In werd me ervan bewust dat ik moeite had met taal. Ik merkte dat ik een andere kleur had, en dat er dan andere spelregels gelden. We waren thuis misschien ook wat armer dan klasgenoten. Andere kinderen hadden Prins mini-star koekjes bij zich. Ik kreeg een cracker.
Ik zorgde er wel voor dat het cool was dat ik dyslectisch was en schrijver. Ik durfde zeker te zijn over het feit dat ik onzeker was. Ze wisten wel, hij is gewoon Gerswhin en doet zijn eigen ding.”


Onderwijskundige en therapeut Paula Camijn (42) was tekendocent op het Thorbecke vmbo met sport en dans in Rotterdam. Ze had Gershwin in haar vmbo basis-kader-klas. “Hij was gedreven. Gershwin was ook een zoekende jongen, met zo’n lieve lach. In de klas was hij de verborgen leider. Als de vlam eens in de pan dreigde te slaan, dan maande hij heel rustig iedereen tot kalmte. Hij kan mensen direct raken door wat hij zegt. Ik ben ongelofelijk trots op hem. Tijdens corona ben ik bij hem poëzielessen gaan volgen. De cirkel was rond. Van leerling naar meester en van meester naar leerling.”

Dit bericht delen:

© 2022 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.