• blad nr 8
  • 1-9-2021
  • auteur E. Pleij 
  • Column

 

De meester

Fluitend zie ik hem door de gang lopen. Zijn golvende haren, zijn nonchalante spijkerbroek met jasje erboven en gympen eronder, alles is perfect. Hij is zalige meester Erwin, de enige man van onze school. Moeders adoreren hem, vaders stompen hem broederlijk op zijn bovenarm en de kinderen willen maar één ding: bij meester Erwin in de groep. Als er iets stuk is of er moet iets zwaars getild worden, dan vragen wij hem het eerst. Dat hij totaal niet handig en sterk is, zien we niet, want hij is een man. Die kunnen dat soort dingen. Op maandag in ons kippenhok, de teamkamer, krijgen we een minutenlang durende voetbalanalyse. Iedereen luistert, kwijlend hangen we aan zijn heerlijke lippen. Vaak doet hij een geweldig doelpunt voor. Iedere juf in de teamkamer volgt nauwlettend zijn soepele bewegingen en wacht op de herhaling. Ik fantaseer stiekem dat hij het doelpunt viert met een shirtje over zijn hoofd, hoewel dit denkbeeldige goal echt niet zou hebben gezeten. Meester Erwin heeft niets met voetbal, maar echte mannen horen ervan te houden. Als hij bij de directiekamer in de buurt staat, vooral bij nieuwe ouders aan het begin van het schooljaar, denkt vrijwel iedereen dat hij de directeur is. Dat komt door zijn mannelijke uitstraling van gezag. Dat begrijpt hij. Onze directrice laat hem dit spelletje spelen. Ze is veel te blij dat ze een man heeft binnengehaald. Hij behoort tot een uitstervend ras, dat kennelijk beschermd dient te worden. Ieder jaar moet hij mee op kamp, omdat het wel fijn is om een man mee te hebben. Natuurlijk krijgt hij de nachtdienst. Hij zal ons beschermen, zoals alleen een echte man dat kan. De volgende dag bedanken wij hem uitvoerig met een heerlijk ontbijtje, terwijl hij sterke verhalen vertelt over jankende wolven, parende egels en ratelende slangen. Als er gevochten wordt op het schoolplein, wordt hij erbij geroepen. Dat hij een soort gespierde spijker van maar 1 meter 73 is, lijken mijn collega’s niet te zien, want mannen zijn sterker. Meester Jaap en mees Kees zijn watjes vergeleken bij hem. Hij weet wat humor is, echte mannenhumor. De vrouwelijke collega’s lachen achter hun handen met blosjes op hun wangen en doen alsof ze schrikken als hij weer een schuine mop vertelt. Hij mag dat, want dat doen mannen. Kinderen noemen hem soms per ongeluk ‘pap’. Dan roept hij standaard: Dat wil je echt niet. Maar ik weet, dat hij wel vader wil zijn. Zo één met een bakfiets. Moeders en juffen flirten met hem, maar daar blijft het bij. Als hij naar huis fietst, is hij alleen. Dan vloeit de macho langzaam uit hem weg en begint hij te dromen van een leuke vader op school.

Eefje Pleij is leerkracht op een basisschool in Naarden

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.