• blad nr 8
  • 1-9-2021
  • auteur L. Rötgers  
  • Column

 

Medaille

Tot mijn schrik bemerkte ik op een ochtend dat het bij de start van dit schooljaar precies 25 jaar geleden is dat ik zelf naar de middelbare school ging. Hoewel ik niet oud ben, ben ik dus ook niet meer jong. Jammer.
Om sentimentele redenen keek ik daarom eens op de website van mijn oude school een gymnasium in Noord-Brabant. Veel van mijn voormalige docenten zijn natuurlijk met pensioen, maar een aantal werken er nog steeds. Mijn herinneringen sluiten niet erg goed meer aan op de foto’s, vijfentwintig jaar lesgeven laten zijn sporen na op een mensengezicht.
Mijn perceptie ten aanzien van anderen is gelukkig ook wat bijgesteld sinds mijn puberteit. Een conrector die wij collectief een ongelooflijk suffe lul vonden (ik zeg het maar zoals het is) zou ik nu toch inschatten als een vriendelijke heer met een brede belangstelling voor de ontwikkeling van kinderen. En ook die gemene lerares aardrijkskunde lijkt mij nu eigenlijk best een aardig mens.
Ook mijn leraar Nederlands is inmiddels met pensioen en op de foto toch ook wel een oude man geworden. Destijds was Marc Kapteijns een behoorlijke hippie tussen de stropdassen, met zijn spijkerbroek en pakje shag. Autoritair was hij tegen de heersende mores in allerminst. Dat had hij ook niet nodig, want hij genoot voldoende gezag. Zitten deed hij zelden achter zijn bureau, maar meestal op een tafeltje op de eerste rij.
Ten aanzien van het vak Nederlands hield hij er bijzondere opvattingen op na. Grammatica kon hem volgens mij gestolen worden. Hij bracht liever zijn liefde voor literatuur en cabaret aan ons over. Naar eigen smaak welteverstaan. Wel Simon Carmiggelt, niet Harry Mulisch. Door de foto van laatstgenoemde had hij in het lesboek met pen een groot kruis gezet. Kapteijns was dus nogal een type. Hij vertelde graag met ironie doorspekte anekdotes en ik herinner mij vreemd genoeg zijn enorme hekel aan pannenkoeken. Onze relatie was hartelijk en ik kreeg van hem ooit een mooi boek van Bordewijk voor mijn verjaardag. Hij bracht mij ertoe om ook Nederlands te gaan studeren en leraar te worden. Daarvoor en voor al die leuke lessen ben ik hem nog steeds dankbaar.
Bovenstaande passage geeft aan welke invloed je als leraar onbedoeld kunt hebben in het leven van een van je leerlingen. Als je lesgeeft aan zo’n tweehonderd leerlingen per week, dan is persoonlijke aandacht voor het individu op z’n zachtst gezegd best een uitdaging. Houd je dat veertig jaar lang vol, dan ben je niet alleen een goede leraar, maar verdien je ook een medaille. Omdat Marc Kapteijns die vermoedelijk bij zijn afscheid niet heeft gekregen, hierbij toch een pennenveer in zijn spreekwoordelijke achterste.

Laurensz Rötgers is docent in het mbo

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.