• blad nr 3
  • 1-3-2021
  • auteur L. Rötgers  
  • Column

 

Opsteker

In het januarinummer schreef ik op deze plek over mijn uitvallende verlichting. Ik zag het niet meer, letterlijk en figuurlijk. Sindsdien ben ik ziek thuis, al ben ik in februari voorzichtig weer begonnen met één examenklasje per week. Om in het thema verlichting te blijven: ik zit nog midden in de tunnel, maar er is in de verte een lichtpuntje waarneembaar.
In datzelfde stukje vroeg ik mijn lezers om advies, een gouden tip. Dat heb ik geweten. Ik heb erg veel reacties gehad, zelfs zoveel dat het onmogelijk is om ze allemaal persoonlijk te beantwoorden. Anders zou ik daar weer overspannen van worden en dat kan toch niet de bedoeling zijn.
Het was een leuke opsteker om zoveel reacties te krijgen. Hartelijk dank daarvoor. Blijkbaar is werkdruk en overspannenheid in onderwijsland een behoorlijk thema. Naast indrukwekkende levensverhalen ontving ik veel adviezen. Veel wandelen, tijd nemen en goed grenzen (leren) stellen zijn gemene delers uit de raad van veelal ervaringsdeskundigen. Nogal wat collega’s zijn mij voorgegaan of zitten in hetzelfde proces als ik nu. In zeker 30 procent van de gevallen kozen de inzenders uiteindelijk voor een loopbaan buiten het onderwijs. Die mensen blijven dan blijkbaar wel trouw het Onderwijsblad lezen, dat vond ik opmerkelijk.
Uit het grote aantal reacties bleek eens te meer hoe urgent - zeker in coronatijd - dit thema ook voor werkgevers zou moeten zijn. Ziekteverzuim is voor niemand leuk. Niet voor de schooldirectie, de collega’s, de leerlingen, de roostermaker en zeker niet voor de zieke zelf. Daarom is het toch vreemd dat er vrij weinig aan preventie wordt gedaan. Er zijn natuurlijk wel pogingen: ik heb ooit een vergadering over werkdruk moeten overslaan, want ik had daar geen tijd voor.
Persoonlijk zou ik enorm baat hebben (gehad) bij een cursus ‘tijdig burn-outklachten signaleren’. Ook het bewaken van grenzen is voor mij een punt van aandacht. Met mijn Duitse achternaam zou je wellicht verwachten dat ik van nature sterk ben in grensbewaking, maar dat valt in de praktijk toch tegen. Hoe zeg ik ‘nee’ zonder dat ik het gevoel heb dat ik faal, iemand teleurstel of dat het werk anders domweg niet wordt uitgevoerd?
Nee, ik kan nog niet spreken van ‘met frisse moed ertegenaan’. Meer met frisse tegenzin. Maar we komen er wel. Vooralsnog wandel ik veel in het bos en hak ik veel hout. Dat stop ik vervolgens in mijn kachel en daar ga ik dan bij zitten met een boek en de hond aan mijn voeten. Eigenlijk jammer dat ik geen pijp rook.

{streamer}

Hoe zeg ik ‘nee’ zonder dat ik het gevoel heb dat ik faal

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.