• blad nr 3
  • 1-3-2021
  • auteur J. Bos 
  • Column

 

Stage

Sinds een tijdje ben ik de trotse eigenaar van een koptelefoon die met een druk op de knop het rumoer van het gezinsleven buitensluit. Geweldig ding; met mijn ogen dicht lijkt het net of mijn bureau (vroeger ook wel bekend als de keukentafel) geen permanente bso is. Alleen kan ik met mijn ogen dicht mijn werk niet doen. Catch 22. En dan nog mag ik niet mopperen. Mijn werk is weliswaar veeleisender geworden, maar het is werk. Ik heb een werkgever die weet dat ik mijn uiterste best doe. En - al voelt het soms anders - ik hoef mijzelf niet elke dag te bewijzen. Je zou maar stagelopen in deze tijd…
Zoals Neeltje doet bijvoorbeeld. Na meer dan drie jaar opleiding was het zo ver. Eindelijk kon ze het klaslokaal en de schoolboeken even achter zich laten. Dit semester was het tijd voor de beroepspraktijk. Neeltje regelde een stageplek en spaarde zichzelf daarbij niet. Een uitdaging zou het worden, het onderste uit de kan. Je doet het maar één keer, dus dan goed. Een werkhouding die ik als haar begeleider alleen maar kon toejuichen.
Stagelopen gaat immers over meer dan in het echt doen waar je tijdens je opleiding voor oefent. Het gaat over verantwoordelijkheid durven nemen. Over doorzetten. Over eerst koffie halen en je uiteindelijk ontworstelen aan die taak. Over groei dus. Niet in de laatste plaats op persoonlijk vlak.
Welgeteld drie dagen draaide Neeltje mee op haar stageplek voordat aangescherpte coronamaatregelen thuiswerken de norm maakten. Thuis betekende voor haar een studentenkamer van drie bij drie meter. Zonder collega’s, zonder koffieautomaat en zonder rolmodellen. Twintig weken lang. Ik hield mijn hart vast. En Neeltje? Die beet zich vast in haar stage. En liet mij inzien dat ik minder flexibel ben dan ik dacht.
Want terwijl ik met mijn onderwijservaring het wiel opnieuw uitvond en in spagaat jongleerde om mijn lessen online te geven, draaide Neeltje op een natuurlijke manier mee in een 100 procent online werkomgeving. Zonder ervaring. Zonder mopperen. Met succes. De sleutel? Waar ik zocht naar houvast, zag zij vooral mogelijkheden. Over nieuwe generaties gesproken.
Natuurlijk had ze het liever anders gezien, vertelde ze me later. Maar dit is wat kon, dus dit is wat ze deed. Neeltje kreeg een negen voor haar stage. En het aanbod om vooral terug te komen met goede ideeën. Een lesje in nederigheid: ik ben al blij dat ik net een beetje kan jongleren. Zolang ik mijn koptelefoon op heb tenminste.
{streamer}
Thuis betekende voor haar een studentenkamer van drie bij drie meter

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.