• blad nr 3
  • 1-3-2021
  • auteur W. de Lange, de 
  • Column

 

Komodovaraan

Er zijn twee uitersten, met een oceaan daartussen. Het ene uiterste noem ik voor het gemak even de Chinese variant: ‘Wat ADHD!? Wat ADD? Of is het ODD?! Niks d’rvan! Je gaat (krachtterm) je gloeiende best doen om je klas bij te houden en dit is je program voor vandaag, voor deze week en voor de rest van het jaar. Geef hier dat mobieltje.’
Je krijgt er een paar goede violisten en wiskundigen van, veel kinderen die gedichten uit hun hoofd kunnen opzeggen, wel wat zelfmoorden, heel veel brave werknemers, ondernemende ondernemers en een snelgroeiende economie.
Het andere uiterste is een variant die, naar verluidt, in het paradijs al een eind op streek is: Ieder kind krijgt individueel of samen met een vergelijkbare afkorting extra hulp bij het leren, net zo lang tot dat kind alles uit zichzelf heeft kunnen halen wat erin zit: ‘Zullen we ons mobieltje (extra zalf op de stem) even wegleggen, dan maar?’ Wat je dan krijgt, is nog meer paradijs.
De docent die voortmoddert in een vmbo basis- of kaderklas zou soms zo graag eens een heldere keuze gemaakt zien. Maar dat gaat helemaal niet. Het paradijs is te duur. En de Chinese variant veel te on-Nederlands. Wat is Nederlands? Het is Nederlands om geen flauw idee hebben waar je staat op welke as tussen welke uitersten. Wat krijg je dan? Nou, Nederland, een intelligente lockdown, gemiddeld genomen gelukkige kinderen die objectief gezien elk jaar wat minder kunnen en minder weten, een rommelende bureaucratie, in een van hoog tot laag a-cultureel land, met veel half-geletterden, die zich op de sociale media uitstekend vermaken en stemmen of niet stemmen op hun gevoel.
Is dit te simpel? Ja, te simpel. Want daar zijn de twee juffen van de Vier Windstreken in Amsterdam-Noord, die sinds de uitzending van de onovertroffen serie Klassen voor velen het beste van het Nederlandse onderwijs belichamen. Zij laten hun leerlingen dansen, slepen ze naar Artis, brengen ze naar de Stopera, zorgen voor een klimaat waarin kinderen in de klas tere dingen durven te vertellen en gaan tot het gaatje voor het aanleren van de basisvaardigheden.
En vooral: De juffen krijgen de kinderen zo ver dat deze bij het zien van een afbeelding als uit één mond roepen: ‘de komodovaraan!’ Dat de wereld zoveel meer is dan ons kleine bestaan in de stad, dat zit allemaal in die komodovaraan. Niets is nuttiger dan ‘nutteloze’ kennis, de trap van stompzinnige herhaling van het bekende naar meer, meer leven, meer kennis, meer fantasie, meer vragen.
De keerzijde zit ook in de serie. De verloren lessen in een moeilijke vmbo-school, met tieners die zichzelf en de school hebben afgeschreven en de les gebruiken om te dobberen in een oceaan van zinloosheid. Geef die kinderen af en toe een stukje van het paradijs (krachtterm).

{streamer}
Niets is nuttiger dan ‘nutteloze’ kennis

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.