• blad nr 3
  • 1-3-2021
  • auteur T. van Haperen 
  • Column

 

Slechtste minister van de eeuw

Op 17 maart zijn er verkiezingen, een evaluatiemoment. Hoe was de onderwijspolitiek van dit kabinet?
Het antwoord is: slecht. Een paar sprekende voorbeelden. In 2018 publiceerde de Onderwijsraad het rapport Ruim baan voor leraren met daarin een advies om de lerarenopleidingen te hervormen. De werkvloer zag niks in de voorgestelde brede bevoegdheid. Maar minister Slob heeft weer niks met de werkvloer, de Onderwijsraad neemt hij daarentegen bloedserieus, een commissie volgde. In januari van dit jaar gaf die commissie de opdracht terug, een gezamenlijk eindrapport bleek onmogelijk. Jammer, er is een kwantitatief en kwalitatief lerarentekort. De werkelijkheid is dat tweehonderdduizend fte’s tegenover twee miljoen kinderen staan. Kwantitatief valt er nog wat te regelen. Kwalitatief is de echte kwestie. Selectieve lerarenopleidingen, waar keihard werken en leren de norm zijn, daar zit de mogelijke maatschappelijke winst. En die gaan er voorlopig niet komen.
Een werkvloervreemd advies, een commissie met wijsneuzen, nul eigen politieke opvattingen, nog minder resultaat, ziehier de bestuursstijl van Arie Slob, de minister van basis- en voortgezet onderwijs. Neem Curriculum.nu. Een commissie van leraren verstand van lesontwerp, niet van curriculumontwikkeling publiceert in 2019 een eindrapport. De kritiek is oorverdovend. De oplossing? Weer een commissie. Met wetenschappers. Maar zonder specifieke expertise. Een van de commissieleden deed ooit iets met curriculumontwerpen, de rest had net zo goed een stel cardiologen kunnen zijn. En ja hoor, weer een rapport, pas verschenen, ik heb het twee keer geprobeerd, maar krijg het niet meer opgebracht. De curriculumsoap begon namelijk in 2014, in het televisieprogramma De Wereld Draait Door, met oneliners als ‘opleiden voor banen in de toekomst’ van de toenmalige staatssecretaris Dekker. Het algemeen vormend onderwijs leidt helemaal niet op voor banen. Mensen met verstand zeggen dan, doe maar even niet. Hier smeult de onzin zeven jaar door, om uit te doven onder een berg rapporten.
Arie Slob levert niks op, maar hij kost wel wat. In augustus was in het Outbreak Management Team bekend dat adolescenten het coronavirus net zo makkelijk doorgeven als volwassenen. Het reproductiegetal steeg en Slob zette jou en mij met 32 zeventienjarigen tot half december in een klaslokaal van acht bij acht. Kon volgens hem geen kwaad. In de zomer kwamen leraren er bovendien achter dat de beurs die helpt bij hun ontwikkeling op was. En terwijl wij ons het schompes werken, roept de minister in februari: stop er maar mee. Kinderen blijven toch zitten. Waarna de volgende golf van defaitisme de werkvloer overspoelt.

De toeslagenaffaire maakte het kabinet demissionair. Arie Slob is echter nooit op een missie geweest. Hij is de slechtste onderwijsminister van deze eeuw. Leraren weten op wie ze niet moeten stemmen. Op wie dan wel? Daar moet je zelf even over nadenken. Zo werkt dat. In een democratie.

{streamer}
Arie Slob levert niks op, maar hij kost wel wat

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.