• blad nr 2
  • 1-2-2021
  • auteur . Lachesis 
  • Column

 

Schuimpjes

Ik had het me anders voorgesteld, die laatste decembermaand in mijn loopbaan. Voor de laatste keer de drukste, leukste en onmogelijkste maand op school. Ik rekende op een lichte melancholie, alsook hier en daar wat treurigheid over dat wat voorbij gaat, misschien zou ik me zelfs opgelucht voelen. Maar er was niets om bij stil te staan, laat staan om over te treuren. Even zag ik hem voorbij schieten, de goedheiligman. Even hoorde ik hem spreken, een flard in de verte, meer niet. Het is vast mijn hoge ouderdom, maar ik mis de warme basstemmen van weleer, nu piepen er al jaren hoge tenorstemmen door de hal. Tenminste… als er al gepiept wordt, want sommige sinterklazen zeggen niets. Het lijkt of bij sommige mannen alle vastberadenheid om Sinterklaas te spelen als sneeuw voor de zon verdwijnt zo gauw ze zich in een jurk hijsen en al die opgewonden kindersmoeltjes zien. Ze kijken alleen nog maar wezenloos om zich heen. Met een beetje mazzel zeggen de pieten wel wat. Want dat kan ook zo maar gebeuren: dat ze daar maar zitten met z’n allen op dat podium en het hele feest in een zinkgat van niet waargemaakte verwachtingen wegglijdt. Dit jaar had ik vanuit mijn werkplek in het kamertje geen idee hoe het ging. Om die reden pikte ik vreugdeloos alle schuimpjes uit het snoepgoed dat was achtergebleven. Kerst verliep nog ziellozer. Ik hou erg van kerst op school. Tjonge wat heb ik al die jaren een onderwijstijd lopen verspillen in de aanloop naar dat feest. Tijd die besteed werd aan het optuigen van wanstaltige kerstbomen, het ophangen van vele lampjes, het vervaardigen van talloze kerststerren aan het plafond die vervolgens dagenlang venijnig in je gezicht prikten en het meebrullen met larmoyante Amerikaanse kerstliedjes van minimaal dertig jaar geleden. Knutseltafels tot ver in de hal, lijmpistolen in iedere hoek, volgeplakte ramen. En ja, natuurlijk ook zo’n knetterend haardvuur op het digibord. Dit jaar was er niets van dit alles. Vanwege de haast waarmee het feest door de schoolsluiting naar voren gehaald moest worden, zag ik vanuit de verte alleen wat gehaaste collega’s met winkelwagentjes vol etenswaren voorbij snellen. Verder zat ik maar wat voor me uit te staren, omdat mijn collega’s vanzelfsprekend in alle hectiek vergaten hun leerlingen naar me toe te sturen. André Hazes had daar gepast bij geklonken. Dat was het, mijn laatste decembermaand op school. Klaar. Punt. Op naar de serieuze maanden. Op naar weken vol saai afstandsonderwijs, weken die naadloos over zullen gaan in nog saaiere maanden vol toetsen en administratie. Allemaal zaken die op een school ook moeten gebeuren, maar waar ik geen traan om zal laten als ik straks weg ben.

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.