• blad nr 2
  • 1-2-2021
  • auteur L. Rötgers  
  • Column

 

Veilige modus

Toen ik dertien jaar was, zat ik op een nogal stijf categoraal gymnasium in de buurt van ’s-Hertogenbosch. De gemiddelde docent liep er in pak en de leerlingen werden geacht vooral hun mond te houden.
Er was echter een uitzondering en dat was onze leraar Engels. Die zag er wat morsig uit met zijn eeuwige leren vestje en zijn oude bestelbus. Bij deze man in de les zitten, was een feest. Ik heb er veel gelachen en weet tot op de dag van vandaag nog voorbeeldzinnen die hij altijd gebruikte. Toen ik op een keer in de klas zat te huilen ik weet echt niet meer waarom, maar het leven is vrij complex als je dertien bent nam hij me na de les apart en ik voerde met hem het eerste gesprek met een volwassene waarin ik mij geen kind voelde. “Die man heeft geen beroep, maar een roeping”, zei mijn vader over hem.
Maar op een dag was hij ineens weg. ‘De heer L. is ziek’, stond er lange tijd op het mededelingenbord. Er kwam een vervanger en dat was dat. Jaren later kwam ik hem tegen, ergens in de stad. Ik sprak hem aan en we hadden een lang, indringend gesprek, waarin mij duidelijk werd dat hij lange tijd overspannen was geweest en uiteindelijk als ervaringsdeskundige andere mensen is gaan coachen.
Toen ik zelf les ging geven, nam ik mij voor om op eenzelfde manier met leerlingen om te gaan als hij. En ook vind ik het belangrijk dat er in mijn lessen lekker wordt gelachen. Maar helaas zit ik nu ook overspannen thuis.
Veel docenten staan in een soort ‘modus’ zodra ze het schoolgebouw binnenlopen. Die modus zorgt voor bescherming, denk ik. Tegen gezeur, werkstress en al te veel empathisch vermogen. Een beetje afstand dus.
Die afstand wordt mij nu van alle kanten geadviseerd. “Je bent te betrokken”, zei iemand onlangs. Maar ik weet niet of het knopje ‘minder betrokken’ wel op mij gemonteerd is bij de fabriek. Ik ben gewoon mijzelf als ik het schoolgebouw betreed.
Daar was ik lange tijd trots op, maar ik ga nu toch proberen een beetje afstand te nemen. Ik weet nog niet hoe en ik weet nog niet of dat wel gaat lukken. Een tijdje speelde ik met de gedachte om een coachingstraject te volgen bij de heer L.
Google leert mij dat zijn praktijk nog steeds bestaat. Maar misschien ben ik wel beter af met iemand die succesvol gereďntegreerd is in het onderwijs en zich nog steeds betrokken, maar niet overspannen voelt. Suggesties zijn welkom.
Komende week begin ik weer met werken. Twee keer twee uur per week. Examens nakijken. ‘De heer R. zit voorlopig in de veilige modus’, staat er nu op het mededelingenbord.

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.