• blad nr 2
  • 1-2-2021
  • auteur T. van Haperen 
  • Column

 

De beste leraar de baas

André Postema was voorzitter van een groot schoolbestuur in Zuid-Limburg. Hij verdiende daar een inkomen van 190 duizend euro. Daarnaast was hij PvdA-fractievoorzitter in de Eerste Kamer. Daarmee haalde hij nog eens 30 duizend euro op. Ruim twee ton per jaar dus. Dat bedrag is aan de hoge kant, maar vooruit, tot hier de kosten; wat leverde het werk van Postema de gemiddelde burger in Zuid-Limburg op? Nog meer kosten. Op een vmbo-school onder zijn bestuur was het zo’n bende dat kinderen met enige regelmaat een schoolexamen niet maakten. Uiteindelijk belde een wanhopige docent de inspectie, die stopte met wegkijken en het was duidelijk, de examens waren ongeldig. En wat had Postema gedaan om dit te voorkomen? Bijzonder weinig. De man had ook geen idee wat er op de werkvloer speelde. Kaya Bouma en Rik Kuiper schreven er voor de Volkskrant een prachtig stuk over. Daarin durfden leraren hun naam niet te noemen, bang als ze waren voor de toorn van het bestuurskantoor. Stalinistisch heersen, in het onderwijs kan het nog steeds. En dan komt de hamvraag: wat doet Postema nu?
André Postema is momenteel bestuursvoorzitter van het Martini Ziekenhuis in Groningen. Een normaal iemand zou na zijn falen moeite hebben een baan te vinden, maar de mallemolen van het bestuurlijk leven brengt dit soort brokkenpiloten altijd weer naar een andere plek, tegen eenzelfde salaris uiteraard. Waarom toch? De man heeft geschiedenis en economie gestudeerd, van gezondheidszorg weet hij net zoveel als van onderwijs, niks. Vooral zijn gebrek aan ervaringskennis maakt kwetsbaar. De werkvloer fopt hem elke dag weer met praktijkkennis. Een voorbeeld. Het coronavaccin van het pharmaceutisch bedrijf Pfizer moet gekoeld bewaard worden. Elke keer in de media weer die min 70 graden… moeilijk, moeilijk, moeilijk. Tot arts en ziekenhuisbestuurder Marcel Levi een tweetje doet. ‘Broodje aap verhaal, als je het vaccin uit de vriezer haalt, heb je nog vier dagen om het in te spuiten.’ De bestuurder met praktijkkennis lost dit soort van probleempjes achteloos op. De bestuurder zonder praktijkkennis vergadert en overlegt dagen aan één stuk, om uiteindelijk hetzelfde te ontdekken. Kortom, waarom geloof ik Marcel Levi wel en al die uitgerangeerde politici die eindigen in schoolbesturen en onderwijskoepels niet? Ze ontberen onderwijswijsheid! En twee ton voor een baas die mijn klassen nog geen kwartier aan de gang kan houden, is erg veel geld.
Johan Cruijff zei ooit: ‘Ajax is geen NV, maar een voetbalvereniging.’ Daarom wilde hij oud-voetballers in het bestuur. En natuurlijk ontbreekt het hun aan management skills, maar die skills huur je in en oud-voetballers leren het dan vanzelf. André Postema voorzitter van Ajax? Geen schijn van kans. En zo zou het in het onderwijs ook moeten zijn. De beste leraar de baas!

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.